The sons and the heirs of nothing in particular

Ο 20ος αιώνας εξέθρεψε ένα πλήθος αντιπαλοτήτων και συγκρούσεων. Παράλληλα αποτέλεσε κοιτίδα της κοινωνικής κατασκευής των ταυτοτήτων που καθορίζουν τον τρόπο της κοινωνικής και ατομικής δράσης μέχρι σήμερα. Στο κοινωνικό πεδίο αναδείχθηκαν οι ταυτότητες του κοινωνικού φύλου. Η επικρατούσα κουλτούρα αποκαλεί τον 20ο αιώνα ‘αιώνα της γυναίκας’, σε μια απόπειρα διασκέδασης των λοιπών ταυτοτήτων, αλλά και οριοθέτησης της κοινωνικής δράσης στα στενά πλαίσια των ταυτοτήτων. Έτσι ενώ γίνεται τόσος λόγος για την ετερότητα, ο μητροπολιτικός ακτιβισμός θεωρεί σχεδόν παράπτωμα την ενασχόληση με ζητήματα πέραν της εκάστοτε ταυτότητας και υποκειμενικότητας του ατόμου. Η κατάκτηση των μορφωμένων αστών, διαμέσου του ρομαντισμού, του δικαιώματος να αγωνίζονται για σκοπούς πέραν του στενού κύκλου συμφερόντων τους τώρα αποτελεί ένα σπάνιο όνειδος, όταν καταφέρνει να ξεπερνά τις συμπληγάδες της φιλανθρωπίας. Αν στο κοινωνικό πεδίο αναζητήθηκε μια πολιτική του συναισθήματος όπως εκφράζεται από τα στερεότυπα του θηλυκού, ένα καθαρό συναίσθημα τρόπον τινά, ο ανορθολογισμός στις διεθνείς σχέσεις αφέθηκε στον κληρονομημένο αρσενικό συναισθηματικό κόσμο της θρησκείας. Μιας θρησκείας μετά τον προτεσταντισμό βέβαια, ήτοι μιας θρησκείας - οικονομίας. Οι θεωρίες περί θρησκευτικών συγκρούσεων όπως αυτή του Χάντινγκτον αποτελούν προαναγγελίες - προκαλύμματα μιας διηπειρωτικής παραπλάνησης. Είναι μια καρτ βιζίτ άνευ διαπίστευσης.

Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση έχει εκκολαφθεί στη μήτρα των κοινωνικών φύλων, αν και αποστασιοποιείται από αυτή. Η καπιταλιστική απομύζηση σκηνοθετεί: οι δήθεν θρησκευτικές συγκρούσεις δίνουν τη θέση τους σε μια οικολογική δυστοπία, απότοκο της συνεπούς και συστηματικής κατασπατάλησης και εμπορευματοποίησης των φυσικών πόρων. Σε αυτή τη σκηνή εκδραματίζεται η μάχη για το νέο διακύβευμα: τη νεότητα. Η εργαστηριακά υποστηριζόμενη μακροβιότητα καμώνεται τα νιάτα, κρατούσα την εξουσία να ποινικοποιεί την αληθινή έκφανση της νεότητας. Τα παιδιά έχουν απωλέσει τα δικαιώματά τους και λογίζονται μόνο ως συμφέρουσες επενδύσεις, plug ins στα εγώ των γονέων τους.

Επιστροφή στο μέλλον. Ο φεμινισμός στη νέα χιλιετία εξαντλήθηκε κάπου μεταξύ Sex & The City και Αλμοδοβάρ. Αντιποίηση στοχασμού. Η γυναίκα δεν υπάρχει σίγουρα κύριε Λακάν. Ειδικά στην Ελλάδα, σήμερα. Νομικά και πολιτικά υφίσταται μόνο σαν μια σκύλα σε οίστρο: όσο μπορεί να γεννοβολάει για να γίνει πολύτεκνη και να της πλένουν νυχθημερόν το κεφάλι με το ιδεολόγημα του μητρικού φίλτρου. Όχι τυχαία. Η διαμάχη είναι ανάμεσα στο βιολογικό και το πολιτισμικό. Οι νεοφιλελεύθεροι θέλουν τον άνθρωπο ζώο των ενστίκτων μόνο πέραν του βασιλείου των ενστίκτων. Η υποστασιοποίηση του μητρικού φίλτρου το καθιστά ιερό. Η γυναίκα δένεται σαν μοίρα με τον απόγονο. Κανένα εγώ δεν είναι άγραφο πια, μόνο φορτώνεται τις αποσκευές των ενηλίκων. Έτσι ο απόγονος εγκλωβίζεται οριστικά στο καθαρτήριο ανάμεσα στο φαντασιακό και το συμβολικό, ανίκανος είτε να ασπαστεί το προαιώνιο νανούρισμα της μητέρας είτε να γράψει λυσιτελώς το όνομα του πατέρα. Οι συμβολοποιήσεις μένουν μετέωρες. Η επικοινωνία αδύνατη. Ο καθρέφτης όχι μόνο διαφεύγει του ενδεχομένου σπασίματος, αλλά θολώνει από τα απεικάσματα ευπρεπισμού της φύσης. Εδώ κείτεται η σχιζοφρένεια. Η σχιζοφρένεια είναι συστατική συνθήκη της παρούσας οργάνωσης της ζωής.

Δύο πρόσφατες τηλεοπτικές εικόνες:

Οι φυλακισμένες μητέρες εξαναγκάζουν σε εγκλεισμό τα τέκνα τους υπό την υπερβατικότητα του ρόλου της βιολογικά καθορισμένης τροφού. Ο υπουργός χαίρει και φωτογραφίζεται μαζί τους (όχι με τα τέκνα καθώς η εικόνα είναι πιο απρεπής από τα σίδερα της φυλακής).

Κάποιοι πατέρες στην επαρχία υιοθετούν το αμοραλιστικό οικονομικό μοντέλο των προτύπων τους. Τα παιδιά είναι μια προσοδοφόρα επιχείρηση μέσα στην ανέχεια. Οι επιθυμίες των ενηλίκων (σεξ και χρήμα) είναι ο σκοπός. Το παιδικό κορμί είναι το μέσο. Τόσο απλά. Αν δε τα πουλούσαν στον παιδεραστή θα τα πουλούσαν στο κράτος για κάποιο επίδομα πολυτέκνων. Είναι και αυτό μια μορφή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην οικονομία. Όταν μεγαλώσουν θέλουν να τα δουν σαν τα πρότυπά τους: πρωθυπουργούς και διευθυντές τραπεζών.

Ποιος μπορεί να συζητήσει για υιοθεσίες εκτός γάμου και μονογονεϊκότητα στα πλαίσια αυτής της πολιτικά υποστηριζόμενης νόσου;

Σχεδόν υπάρχει…

Μια ακόμα πιο σκατένια χρονιά (Dead On Arrival)

Το ξέρω από τώρα πως η καινούργια χρονιά θα είναι ακόμα πιο σκατένια από αυτή που τελειώνει σε λίγες ώρες. Το ξέρω γιατί η συνισταμένη της απελπισίας μας σε κάνει να υπάρχεις στις ελπίδες μας.

Η αξία της ζωής ορίστηκε εκ νέου σήμερα. Όλο και πιο χαμηλά το ελάχιστο κοινό προσδόκιμο. Τα ενάντια μας κατασπαράζουν. Οι υπερατλαντικοί στρεψοδίκες και τα καρκινικά ντόπια υποκαταστήματα μας υποβάλουν τον αλληλοσπαραγμό. Ποτέ άλλοτε στο σύντομο βίο μου δεν ανάστησαν για να σκοτώσουν τόσους σατανάδες τσέπης. Έγινα και εγώ ένας. Με έστησαν στο τοίχο οι χτεσινοί μου δάσκαλοι, οι χτεσινοί μου φίλοι. Η σφαίρα με βρήκε ξώφαλτσα. Είμαι περίπου νεκρός ή περίπου ζωντανός. Δεν θα τους περάσει έτσι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

<<<< Τα ΜΜΕ ενορχηστρώνουν κλίμα ανομίας για να επεκταθούν οι ορισμοί του ποινικού στις διεκδικήσεις μας. Οι νεκροί και άταφοι αυτού του τόπου είναι η ελπίδα των κυβερνήσεών μας: θα ζητήσουν περισσότερη αστυνομία για να περιφρουρεί τα κρυσταλλικά λαϊκής από φτηνό γυαλί και τις λεοπάρ φλίς κουβέρτες τους από τους σατανάδες. Όταν θα σπάνε οι ραχοκοκαλιές από τις λαβές των γκλόμπ θα κοιτάνε το σύνθετο μήπως έσπασε το ιμιτασιόν μπακαρά>>>>

Θα εποικήσω αυτή τη χρονιά με δυο ταινίες και λίγες μουσικές για συνοδεία. Και με λίγους φίλους για να σκορπίζουμε τον πλούτο της απελπισίας στην κοινή ένδεια. Και με τον σύντροφο που θα θεραπεύει τις πληγές που πρέπει, ενώ θα αποκαλύπτει στον αέρα τις άλλες. Όσο πιο λίγα μένουν στη ζωή, τόσο περισσότερη αξία αποκτούν. Σαν μια μέλισσα που θα ερωτευθεί ένα λουλούδι και θα πεθάνει μέσα σε αυτό. Μέσα στην πλησμονή του. Έτσι θα ζήσω αυτή την νέα σκατένια χρονιά.

Χρόνια Πολλά Βασίλη (ακόμα Άγιος μετά από όλα αυτά

HAVE A DAY____________________CELEBRATE

Λέξεις με θέμα ταξ-

Ο Marx αναφέρεται σε δύο ιστορικά στάδια συνειδητοποίησης μιας κοινωνικής τάξης: στην ‘τάξη καθ’ εαυτήν’ και στην ‘τάξη δι’ αυτήν’. Η πρώτη δεν έχει συνείδηση της κατάστασής της, ενώ η δεύτερη, η οποία παρουσιάζει τα ίδια ακριβώς υλικά χαρακτηριστικά με την πρώτη, έχει συνειδητοποιήσει την κατάστασή της και προσπαθεί να βελτιώσει τους όρους διαβίωσής της με τελικό ορίζοντα την κατάλυση των τάξεων και συνακόλουθα των ταξικών διαφορών. Σε μικροαναλυτικό επίπεδο παρατηρεί κανείς πως δεν πρόκειται για δύο σαφώς διαχωρισμένες ιστορικές περιόδους. Αντίθετα, εντός μιας τάξης και σε συγχρονία μπορεί κανείς να συναντήσει άτομα με ανεπτυγμένη συνείδηση και δράση και άλλα λιγότερο ή καθόλου πρόθυμα να αντικρύσουν τους πραγματικούς όρους της ζωής τους. Αυτό είναι το σημείο που αποκρύπτουν εσκεμμένα οι κριτικοί της ταξικής θεωρίας. Παρουσιάζοντας μια χοντροκομμένη εκδοχή της, καταφέρνουν να αποσύρουν την έννοια της ταξικότητας από το αναλυτικό λεξιλόγιο.

Μια σύγχρονη αναθεώρηση της θεωρίας των τάξεων, καλείται να συμπεριλάβει τις απότοκες καταστάσεις της μεταμοντέρνας πολιτικής. Η έννοια της ταξικής ταυτότητας υποχωρεί με ραγδαίους ρυθμούς. Όπως προαναφέραμε, στις αστικές δημοκρατίες άτομα που μοιράζονται κοινές υλικές συνθήκες δεν δομούν και παρόμοιες ταυτότητες. Στο προσκήνιο έχουν αναδυθεί ως σημαντικότεροι άλλοι παράγοντες: η εθνικότητα, το (γενετήσιο και κοινωνικό) φύλο, η αισθητική αντίληψη, η μόρφωση. Είναι προφανές πως οι δύο τελευταίοι παράγοντες εμπεριέχουν λανθάνοντες ταξικούς προσδιορισμούς. Είναι επίσης σαφές πως η διεθνής πρακτική παλινόρθωσης των τελευταίων δέκα χρόνων, η οποία ακολουθήθηκε και συνεχίζεται να ακολουθείται και στην Ελλάδα από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, μεριμνά για την ενεργοποίηση των ταξικών χαρακτηριστικών της παιδείας και της αισθητικής μέσω της κοινωνικής (επαν)ιεράρχησης δια της ανισοκατανομής των οικονομικών πόρων.

Ο μεταμοντερνισμός ως πολιτική μανιέρα έχει καταφέρει να κατακερματίσει και να αλλοτριώσει τις ταυτότητες. Οι ταυτότητες δομούνται πλέον στη βάση πολύ συγκεκριμένων αναγκών, ιδεολογικοποιημένων αναγκών που τις περισσότερες φορές απέχουν ριζικά από τους πραγματικούς όρους της ζωής του υποκειμένου. Η σχέση του υποκειμένου με την ταυτότητά του γίνεται καθαρά φαντασιακή. Η επονομαζόμενη φιλελεύθερη πλουραλιστική πολιτική διαχείριση υποστασιοποιεί την αγορά την ίδια στιγμή που κρίνει την κοινωνία ως προϊόν υποστασιοποίησης. Έτσι η ελευθερία του ατόμου καταλήγει να ορίζεται επί παραδείγματι ως η ελευθερία ενός μεσήλικα λευκού αστού ομοφυλόφιλου να μπορεί να αγοράζει με τη μέτρια σύνταξή του από το διαδίκτυο ένα σεξουαλικό αξεσουάρ το οποίο θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει σε ένα κλειστό club για ανθρώπους με κοινά γούστα. Η επιθυμία και ο φόβος υποδαυλίζονται συστηματικά στα πλαίσια του κοινωνικού ελέγχου εντός των διαμερισματοποιημένων βίων των ατόμων. Οι φαντασιώσεις των μελών μιας ‘τάξης καθ’ εαυτήν’ συναρθρώνονται με την άνωθεν ιδεολογία των εικόνων που μετουσιώνουν το οικονομικό κεφάλαιο σε συμβολικό. Η παρακολούθηση ενός τηλεοπτικού προγράμματος τύπου Αρναούτογλου ή Φερεντίνου αποτελεί καταστολή μέσω της επιδίωξης ταύτισης με τις φαντασιωσικές εικόνες μιας άλλης τάξης. Η κοινωνική κινητικότητα σε μια όλο και πιο σκληροπυρηνική ταξική κοινωνία επιβιώνει περισσότερο ως μύθος παρά ως πραγματικότητα. Ο μοναχικός ήρωας που αγγίζει την κορυφή του Deal ή του Fame Story σφυρηλατεί τις ζωές στην τάξη-κάστα ως λαχείο και μοίρα.

Καθώς ο μεταμοντερνισμός αραιώνει τη μαζικότητα των κοινωνιών και καταλύει τις ταξικές ταυτότητες, αποσιωπά την παράλληλη ενίσχυση της ταξικότητας per se. Μπορεί οι ταξικές ταυτότητες να υποχωρούν, αλλά η ταξική οργάνωση διογκώνεται. Για να είμαστε πιο ακριβείς, το δεύτερο είναι συνέπεια του πρώτου. Αυτό είναι και το κρίσιμο σημείο για όποιον επιχειρεί να αρθρώσει έναν κριτικό λόγο. Είναι το σημείο στο οποίο χωλαίνουν το ΚΚΕ και λιγότερο ο Συνασπισμός. Το κάλεσμα ‘νέε, νέα, αγρότη, εργάτη…’ επικεντρώνεται σε ταυτότητες που έχουν θρυμματιστεί είτε υπό το βάρος της μαζικότητάς τους είτε από τη δομή της νέας οικονομίας. Αν απευθυνθείς σε έναν νέο ως ‘νέο’ και όχι ως ‘νέο που του αρέσει η nu metal σκηνή, βγαίνει τα Σάββατα στο Γκάζι, είναι bi και ψωνίζει από το IKEA αλλά πάντα του τελειώνουν τα λεφτά που του είχε υποσχεθεί η νέα οικονομία’, το πιο πιθανό είναι να μη τραβήξεις ποτέ την προσοχή του και να αφήσεις τον φαύλο της ταξικότητας να διαιωνίζεται προς όφελος των ολιγαρχικών. Με άλλα λόγια, η οικονομία και η οργάνωση της παραγωγανάλωσης είναι η βάση της ταξικής κοινωνίας. Η ισομέρεια στη νομή των υλικών πόρων είναι ένα ζητούμενο που οφείλει να διεκδικήσει μια ‘τάξη δι’αυτήν’, μια τάξη με αυξημένη συνείδηση της οικονομίας. Γνωρίζοντας πως η οικονομική ανισότητα είναι η βάση του τρέχοντος συστήματος, γίνεται αντιληπτό πως αυτό το ζητούμενο μπορεί να ανθίσει μόνο σε ένα επαναστατικό και όχι διαχειριστικό περιβάλλον.

Αυτή η επανάσταση μπορεί να έχει ως αφετηρία την καθημερινότητα, κατά τα κελεύσματα των καταστασιακών. Εκεί τα μέλη της τάξης που θα έχουν μετάσχει της αστικής παιδείας και θα την έχουν ξεπεράσει, θα επιδωθούν σε έναν αγώνα διάδοσης της ταξικής συνείδησης στα λιγότερο προνομιούχα μέλη. Σε αυτό τον αγώνα οφείλουν να εντοπίσουν και να εξαλείψουν πατερναλιστικές μικροαστικές και ανιστορικές αντιλήψεις οι οποίες μέσω της δήθεν φιλανθρωπίας χρωματίζουν φαινόμενα που απορρέουν από ανισότητες (όπως ανισότητες στη μόρφωση) ως φαινόμενα με αυστηρά ταξικά χαρακτηριστικά. Η πολιτικά ορθή προστασία δεν κατευθύνεται προς αυτόν που στερείται της γνώσης, αλλά στην ίδια την στέρηση ως πόρο για την αδιαμαρτύρητη τήρηση της καπιταλιστικής τάξης. Η ‘τάξη καθ’ εαυτήν’ χρειάζεται μια φωνή και όχι προστασία από αστούς νονούς της κακιστοκρατίας.

Manic Street Preachers - The Masses Against The Classes

I met a christian in Christiansands, a devil in Helsinki

Οι δημόσιοι γραφείς του περασμένου τετραημέρου έγραψαν στον ίδιο τόνο. Ίδρωσαν να μας πείσουν πόσο αποξενωμένοι αισθάνονται από τη φούρια και τον παροξυσμό κατανάλωσης που επικρατεί τις μέρες των Χριστουγέννων. Πως προτιμούν να μείνουν με ένα ρούχο ‘φόρι, ξεφόρι, και τη Λαμπρή καμάρι’, αρκεί να επιστρέψουν σε έναν υποτιθέμενο χαμένο παράδεισο. Καμία αντίρρηση. Προσυπογράφω την προεξοφλημένη κούραση της αστικής ψευδοχαράς. Όμως αυτά τα κείμενα μου θύμισαν συνθηματικές δήθεν αντικαθεστωτικές μικρές αγγελίες από την εποχή της χούντας, από αυτές που πήγαιναν κάπως έτσι: Πωλείται μεταχειρισμένος λέβητας τ’ αρχίδια του Καράμπελα και το μουνί της Χαίδως τηλ. 321890. Νησίδες καλοταϊσμένης πλήξης σε συγκείμενο κρεαταγοράς. Και από δίπλα πακτωλός ένθετων και μη διαφημίσεων. Ρούχα, ποτά, ρολόγια, έπιπλα, ηλεκτρονικά. Πολλά κιλά χαρτιού. Αρκεί ένα ενοχικό κείμενο για να συνεχίσει η ροή ανενόχλητη.

Πως μπορεί να διαχειριστεί ένας δημοσιογράφος αυτή τη σχιζοφρένεια; Στυλοβάτες εκδοτών ή εκδότες οι ίδιοι, οι οποίοι λιγότερο ή περισσότερο ενεργά γκρέμισαν οποιοδήποτε αξιακό σύστημα και εξέθρεψαν μια μπάνκα χυδαίων και αγοραίων νοητικών εξαρτημάτων. Τώρα που η δική τους ευζωία τους δίδαξε τη λιτότητα επιχειρούν να σκουντήσουν το τιτάνιο τέρας που ηγείται του άρματός τους. Κραυγούλες εφησυχασμού. Και η ροή συνεχίζεται.

Something to stop the flow

Οι ελληνικές ειδήσεις στα χρόνια της διακινδύνευσης

Φέτος τα ελληνικά ΜΜΕ προδιέγραψαν μια απόπειρα μετάβασης από ένα παραδοσιακό κοινοτικό ειδησεογραφικό μοντέλο, σε ένα άλλο που παρουσιάζεται ακμαίο στις δυτικές χώρες του ώριμου καπιταλισμού. Φυσικά αυτή η μετάβαση παραμένει ανολοκλήρωτη και στρεβλή, όπως και οποιαδήποτε άλλη κίνηση στον ελληνικό χώρο τα τελευταία χρόνια. Έτσι καθώς πλάι στο πατρίς - θρησκεία - οικογένεια προστίθεται η ηθική του κατακερματισμένου υποκειμένου που νανουρίζεται με καταναλωτικά προϊόντα, και καθώς επίσης κοντά στην στιβαρή εκκλησιαστική περιουσία και τους διαχειριστές της στέκεται ο νέος αμοραλισμός της επιχειρηματικότητας των βλάχων μαφιόζων με στενές σχέσεις στα κυβερνητικά κλιμάκια, τα πολύ-σχετικά-αυτόνομα ΜΜΕ εφευρίσκουν ιστορίες νομιμοποίησης της μοντέρνας διακινδύνευσης.

Η διακινδύνευση είναι ο όρος κλειδί, και εδώ τον χρησιμοποιώ στα πλαίσια της ανάλυσης του Ulrich Beck για τις κοινωνίες της διακινδύνευσης. Οι μηντιακές μυθολογίες, οι οποίες ματσακωνίζουν τις σχέσεις των ατόμων στις πόλεις και θολώνουν την ταξική δομή των κοινωνιών, κατά το 2006 αποσχίστηκαν από το ιδεολόγημα της ‘μητέρας φύσης’ και προσκολληθήκαν στα παράγωγα της ανθρώπινης παρέμβασης, με άλλα λόγια στους παράγοντες που συνιστούν τις κοινωνίες διακινδύνευσης στις οποίες ζούμε. Έτσι οι μεγάλες ειδήσεις φέτος δεν προήλθαν ως συνήθως από φυσικές καταστροφές που αναδεικνύουν τη μοίρα του βίου. Ούτε σεισμοί, ούτε λοιμοί, ούτε καταποντισμοί. Όχι ότι σταμάτησαν να συμβαίνουν, απλά χορτάσαμε. Ο επιθυμητός χαμηλός βαθμός αλληλεγγύης μεταξύ ατόμων εν χαλαρή κοινωνία έχει επιτευχθεί κατά τα περασμένα χρόνια. Στο διάνυσμα φύση – πολιτισμός, οι ειδήσεις κινήθηκαν όλο και δεξιότερα. Από τους σεισμούς και τα τσουνάμι, περάσαμε στα δυστυχήματα, όπου η μοντερνιτέ εισάγει τη διακινδύνευση στη φύση με έναν χοντροκομμένο τρόπο. Το Σάμινα και το δυστύχημα της Ήλιος βρίσκονται στο μεταίχμιο μιας αδυσώπητης φύσης και του ανθρώπινου παράγοντα. Θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελούν ειδήσεις επιχειρησιακής διακινδύνευσης.

Κατά το 2006 βιώσαμε τον “εκδημοκρατισμό” και την ολοκλήρωση της διακινδύνευσης. Οι μεγάλες ειδήσεις είχαν να κάνουν με την ανθρώπινη συμπεριφορά par excellence. Η εξαφάνιση στην Βέροια, η σεξουαλική κακοποίηση στην Αμάρυνθο, η απροκάλυπτη βιαιότητα της αστυνομίας, η πολλαπλή δολοφονία στο Αγρίνιο, ήταν όλα ανθρώπων έργα. Και μόνο. Ο φόβος και η διακινδύνευση βρίσκεται πια στην εστία μας. Είναι ο γείτονας μας και εμείς είμαστε τα προδομένα τέκνα της μάνας φύσης. Πρόκειται για μια κηδεμονία που τόσα χρόνια προσπαθούσαν να μας πείσουν να αποδεχτούμε, μα τώρα μας απογαλακτίζουν βίαια. Είμαστε τα κακοποιημένα μωρά που καλούμαστε να καταναλώσουμε ασφάλεια σε tetra pack.

Η στρεβλότητα της μετάβασης στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή διαφαίνεται και από το ότι αυτή η πολιτισμικά εκπορευόμενη διακινδύνευση μπορεί να διαδραματιστεί καλύτερα στο θέατρο της φύσης. Οι μεγάλες ειδήσεις έλαβαν χώρα στη σκηνή της επαρχίας, και ανέσυραν τον αταβισμό μέσα στον πολιτισμό. Και να πως κλείνει ο κύκλος: Η εγκληματική χειρονομία, μια χειρονομία κοινωνική, αποδίδεται σε μια παντοδύναμη και κακή φύση τοτέμ και ταμπού. Όμως στην πραγματικότητα ο δολοφόνος του Αγρινίου πραγμάτωσε την καλύτερη εκδοχή του ελληνικού βουκολικού καπιταλισμού. Ένα μαθημένο ισχυρό αίσθημα ιδιοκτησίας όπλισε το χέρι του. Καθόλου φύση, γι’ αυτό δήλωσε πως είχε αρκετά ψυχρό αίμα ώστε θα μπορούσε να σκοτώσει και άλλους ενδεχόμενους καταπατητές.

Ο δολοφόνος του Αγρινίου δεν διαφέρει καθόλου από έναν Λάτση του Mall. Και οι δύο είναι συνεπείς καταπατητές της φύσης σε αναστολή και οπαδοί των περιφράξεων. Αν κάποιοι με τη σειρά τους καταπατήσουν τα περιφραγμένα, έχουν φροντίσει να τους βάλουν στη θέση τους: ο μεν με την αυτοδικία, ο δε με την αναδυόμενη νομική αλητεία των κοινοτήτων περιορισμένης πρόσβασης. Φυσικά το τίμημα για τον καθένα είναι ολωσδιόλου διαφορετικό.

Το νοσοκομείο ως υπερκείμενο

Βρίσκεσαι στο μέσον της πόλης, εσύ και οι υποτροπιάζουσες λοιμώξεις σου. Κάθε άκρη θα σου ήταν χρήσιμη, όμως δεν υπάρχει μια σαφώς καθορισμένη αφετηρία. Έτσι επαφίεσαι στην τύχη και στον μετεφηβικό τυχοδιωκτισμό σου. Καμιά φορά γίνεσαι αυστηρός με τον εαυτό σου. Τον οικτίρεις που έχει καταντήσει drama queen. Την επόμενη στιγμή τον νταντεύεις. Ένα θαυμάσιο και γενναίο σώμα κόντρα στις αντιξοότητες.

Στην περιπλάνηση σου στο αστικό διαδίκτυο θα πνιγείς από spam πληροφορίες για αυτό που συμβαίνει στο σώμα σου. Ξέρεις πως ο καλύτερος γιατρός είσαι εσύ ο ίδιος. Εσύ που το έχεις ζήσει, το έχεις χαρεί, το έχεις σκορπίσει, το έχεις κλάψει αυτό το σαρκίο. Και τότε κάνει pop up ο μεγαλόσχημος πανεπιστημιακός χειρουργός με αποφάνσεις βαριεστημένης βεβαιότητας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι μοιάζει με support της Microsoft: το έχεις πληρώσει ακριβά και την κρίσιμη στιγμή οι λύσεις που σου προτείνει είναι τόσο διαπιστωμένα ατυχείς. Been there, done that…

Ανασυντάσσομαι. Το υπερκείμενο θέλει γνώση, υπομονή, γνωριμίες, χρόνο, χρήματα, καλή θέληση, και απαραίτητα έναν εγκάρδιο σύντροφο. Θα διανύσετε τις αποστάσεις που διασυνδέουν το ένα κατάστημα υγείας με το άλλο. Ο σύντροφος σε ξεπλένει από την κλινικότητα. Πατάς τα link. Ρωτάς τα link. Αλλάζεις servers. Αλλάζεις IP. Ανάμεσα στις γραμμές των trials and errors θα έχεις την τύχη να συναντήσεις έναν ή δύο γιατρούς, επιστήμονες και όχι τσόλια, που θα σου δώσουν τη σωστή διεύθυνση, τη πολύτιμη πληροφορία για τη λύση του λαβύρινθου, την κατάλυση του βασιλείου Του. Το βάρος της ψυχής αίρεται και το σώμα τηλώνεται. Παροδικά.

Κύκλοι θεραπευτικών αγωγών. Ατέρμονοι. Το σύστημά σου συστέλλεται. Πόσες εισροές μπορεί να αντέξει ένα σώμα; Αναπολείς τις μέρες των αστόχαστων και δεδομένων εισροών. Θα ξαναέρθουν.

‘Το υπερκείμενο του νοσοκομείου είναι πρώτα απ’ όλα κατασταλτικό. Είναι η προέκταση των σωμάτων ασφαλείας, του στρατού, της εκκλησίας, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Γεννιέσαι ασθενής σ’ αυτή τη γωνιά της ιστορίας. Κάθε υποκείμενο νέμεται το κεφάλαιο της νόσου ανάλογα με την διαγωγή του. Ο δημόσιος υπάλληλος τα μυοσκελετικά, ο ποιητής τα πνευμονοθωρακικά, ο γέρος τις κυτταρικές υπερπλασίες. Και ο αδερφός σου αυτά που εδράζονται εκεί που γεννιόμαστε, και ξαναγενιόμαστε, και κατουράμε, και χέζουμε, και χύνουμε και ξαναγεννιόμαστε.’

Είμαι καλά κύριε Foucault.

Δεν σε θυμήθηκα σήμερα. Μόνο για σήμερα άνοιξε ο ουρανός τους. Γι’ αυτό η σπονδή.

Λογοκριμένο έργο = Μη έργο (το νεκρό σώμα της τέχνης)

Η απόσταση ανάμεσα στον πουρίστα και τον πουριτανό είναι αβυσσώδης. Ο πρώτος μεριμνά για την καθαρότητα της απόδοσης των ιδεών του, ενώ ο δεύτερος για την διαφύλαξη του τεχνητού κώδικα από ίχνη ζωής. Ο πρώτος διακατέχεται από τον ρομαντισμό του ανέφικτου, ενώ ο δεύτερος από την κλινική καταστολή των επιθυμιών (του). Ο πουριτανός που επιβιώνει και σήμερα, ακμαίο κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, οικτίρει τον πουρίστα.

Πριν λίγες μέρες προμηθεύτηκα από τη σειρά επανεκδόσεων του Metropolis το cd με την μουσική / ποιητική επένδυση της ταινίας Παραγγελιά. Διαβάζοντας στο οπισθόφυλλο, είχα μια κρυφή ελπίδα ότι ο δίσκος θα περιείχε και τα λογοκριμένα κομμάτια, αν και γνώριζα πως η συγκεκριμένη σειρά μάλλον αναπαράγει τα αρχικά master χωρίς επεμβάσεις και γι’ αυτό παραμένει οικονομική. Οι τίτλοι των ‘κομμένων’ κομματιών που μάλλον χρησίμευσαν ως υλικό αυνανισμού για τον λογοκριτή της εποχής λίγο μετά τον Ράλλη και λίγο πριν τον Παπανδρέου είναι εύγλωττοι:

1. Το Χριστουλάκο τους – ΣΚΑΤΑ 2.Εκσπερματώνει – πουτάνα στα παλιόσπιτα 3.Γαμώτο 4.ΣΚΑΤΑ – ΠΟΥΛΗΜΕΝΕΣ ΤΡΑΒΗΧΤΙΚΕΣ ΚΟΝΤΑΚ ΚΑΙ Γ. ΣΤΑΥΡΟΥ

Τελικά όντως έλειπαν αυτά τα κομμάτια από την επανέκδοση, όμως η έκπληξη και η απογοήτευση ήρθε από αλλού. Οι ‘τολμηρές’ λέξεις –λες και υπόλοιπες είναι λιγότερο κοφτερές…– που έχουν αποτυπωθεί στις ποιητικές συλλογές της Κατερίνας Γώγου και στην ταινία του Τάσσιου, εδώ ηχούν σαν σειρήνες πολυκαταστήματος. Κυριολεκτικά. Την στιγμή που κλιμακώνεται η ποίηση ακούγεται ένα σύντομο ή παρατεταμένο μπιπ προς διαφύλαξη των αχράντων. Το έργο καταστρέφεται αυθωρεί και παραχρήμα. Το λογοκριμένο έργο παύει να είναι έργο.

Φαντάζομαι πως στην επόμενη προσεγμένη επανέκδοση μπορούν να βρεθούν όλες οι ηχογραφήσεις χωρίς τις επεμβάσεις της λογοκρισίας. Η ουροβόρα τρέχουσα τακτική και ηθική του repackaging από έναν μηχανισμό που από την ασιτία του ανακυκλώνει και μηρυκάζει τα κόπρανά του, ίσως αποκαταστήσει το έργο στην ακεραιότητά του υψώνοντάς το από την ταπεινή κατηγορία των 6.90 jewel box σε αυτή των 19.80 digipack. Εκεί ακριβώς εξαντλείται η πολιτιστική πολιτική στους καιρούς του Βουλγαράκη. Η αξιοπρέπεια του καλλιτέχνη κοστίζει περίπου 12.90 φράγκα.

Γέλα Κατερίνα από ψηλά με τη ξεφτίλα!

Σε αυτό το απόσπασμα λογοκρίνεται μια λέξη που αργότερα θα γίνει εθνική σημαία χάριν της Πατουλίδου. Οι άνθρωποι είναι πιο δυνατοί και από τις εποχές και από τα ήθη.

There’s a dead body on the floor and i am stuck with it