(Αποποινικοποιώντας) τα μαλακά και τα σκληρά καλλυντικά

Είναι μια θαυμάσια μηχανή ειρωνείας: να αναβλύζει από ανοιχτά πουκάμισα με δασύτριχα στέρνα και ορθόδοξους βαφτιστικούς σταυρούς η λουλουδάτη παλέτα ενός αρώματος. Από μόνη της η μετακίνηση από το αεροζόλ στο eau de toilette αποτελεί έναν νέο ορισμό των ορίων του ανδρικού. Μήπως είναι ο φιλελληνισμός του που έχει νομιμοποιήσει το άρωμά του ακόμα και στα πιο λαϊκά στρώματα, τα οποία για την διατήρηση της οικονομίας αγωνίζονται να αποτινάξουν κάθε υπόνοια εκθήλυνσης; Η απόσταση από την κολόνια του μπαρμπέρη ως το Axe και από εκεί στην εμβάπτιση στο Le Male του Gaultier φαίνεται μεγάλη μα διανύθηκε με εξίσου μεγάλη ταχύτητα, όπως οτιδήποτε άλλο στις μέρες μας.

Αυτό που κάποτε αποτελούσε κεκκρυμένη απόλαυση μόνο για ομοφυλόφιλους άντρες, τώρα κατακτά όλο τον πληθυσμό. Η μονομανία με το σεξ που συζητιέται, αγοράζεται και πουλιέται αλλά δεν διαπράττεται, μετουσιώνεται στην αγορά της κοσμητικής. Το σύμπαν της ανδρικής περιποίησης αλλάζει ροπή. Οι ρόλοι αντιστρέφονται: οι γυναίκες ονειρεύονται μυρωδάτους και τρυφερούς άντρες, ενώ οι άντρες τους θέλουν βρώμικους και sleazy. Κάποιος σαρκαστικός θεός μοιράζει τις φαντασιώσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να παραμένουν πάντα φαντασιώσεις. Η αγορά της κοσμητικής εισβάλει σε αυτό ακριβώς το σημείο για να διασκεδάσει και να επωφεληθεί από την σοβούσα αγαμία.

[Σκηνή λεωφορείου: απέναντί μου κάθεται ένας νέος άνδρας και διαβάζει κάποια αθλητική εφημερίδα (τον ‘Φίλαθλο’ νομίζω). Καθώς γυρίζει στο πρωτοσέλιδο το μάτι μου μαζί με το δικό του στέκεται στην προμετωπίδα, όπου διαφημίζεται ένα ανδρικό προϊόν περιποίησης προσώπου. Το προϊόν δεν καθαγιάζεται πια ως after shave. Είναι ευθαρσώς μια κρέμα ενυδάτωσης, σαν αυτή που είχε η μαμά του στο μπουντουάρ της. Έστω κι αν το προϊόν διαφημίζεται ως εργαλείο για να πέσουν οι γυναίκες, το context αλλά και η ταυτότητα του ίδιου του προϊόντος αντικατοπτρίζουν την αναστροφή που επιχειρείται στις αναπαραστάσεις της ανδρικής ομορφιάς. Ο φόβος του γήρατος, της ασχήμιας και της μοναξιάς αποδεικνύεται χρυσοφόρος και για τους άνδρες.]

Είχα αρκετό καιρό να επισκεφθώ κάποια μεγάλη αλυσίδα καλλυντικών, και ομολογώ πως η έκπληξή μου ήταν μεγάλη. Τα ανδρικά καλλυντικά, δεν μιλάμε απλά για αρώματα ή σύνεργα ξυρίσματος, βρίσκονται πλέον σε απόλυτο ισοζύγιο με τα γυναικεία. Η μόνη διαφορά είναι η έλλειψη αγοράς μακιγιάζ, η οποία βέβαια αντισταθμίζεται οικονομικά με μυριάδες προϊόντα και υφές για το ξύρισμα.Τα προϊόντα ξυρίσματος και οι κολόνιες αποτελούν τα μαλακά καλλυντικά που ακόμα και οι παππούδες μας χρησιμοποιούσαν. Τώρα βέβαια οι εναλλακτικές έχουν πολλαπλασιαστεί. Ανάλογα με το κέφι και τη δυνατότητά σου μπορείς να ξυριστείς με ακριβά ρετρό πινέλα, κρέμες, σαπούνια σανταλόξυλου και φαλτσέτες, με state of the art ξυριστικές μηχανές, απίθανα οικολογικά λάδια και gel ή με τον αφρό ξυρίσματος και το bic από το super market της γειτονιάς. Αντίστοιχα επιλέγεις ένα designer’s after shave ή φαρμακευτικό οινόπνευμα.

Το παιχνίδι χοντραίνει όταν τα ανδρικά καλλυντικά δανείζονται πρακτικές και ανάγκες που έχουν εμπεδωθεί από τα αντίστοιχα γυναικεία. Έτσι το ξύρισμα κάποιες φορές μετονομάζεται αποτρίχωση και επεκτείνεται σε όλο το ανδρικό σώμα. Μπορεί να μην αναφέρονται στις οδηγίες χρήσης, αλλά υπάρχουν αρκετοί τρόποι να αντιπαρέλθει κανείς την καζούρα των κολλητών και την αμηχανία της γκόμενας: η συστηματική γυμναστική είναι το καλύτερο άλλοθι για την αποτίναξη του ανδρικού πέλους. Για λόγους πρακτικούς και αισθητικούς. Όταν δε η εργασία απαιτεί να φοράς κάποια εφαρμοστή φόρμα όλα γίνονται εύκολα. Τελικά, οι αθλητές και τα μοντέλα επισφραγίζουν τη γενοκτονία των τριχών.

Ανάλογη είναι και η ανακάλυψη της φροντίδας του ανδρικού προσώπου. Και εδώ οι δικαιολογίες είναι πολλές: το καυσαέριο, το άγχος της δουλειάς, τα ξενύχτια… Το οινόπνευμα γίνεται after shave, το after shave γίνεται balsam, το balsam γίνεται ενυδατική. Όταν την ενυδατική αρχίζουν να τη συνοδεύουν αντιγηραντική, αντηλιακό προσώπου και ειδικό προϊόν για την περιοχή των ματιών, ξέρεις ότι έχεις πια εθιστεί στον κόσμο των σκληρών καλλυντικών.

Οι εικόνες των ανδρών αναδιανέμονται. Οι ομοφυλόφιλοι αντιδρούν σε αυτό που τους έκλεψε η αγορά: οι macho υποκουλτούρες, όπως αυτή των bears, αυξάνουν ραγδαία την ορατότητα και την επιρροή τους. Αντίθετα, οι ετεροφυλόφιλοι αφήνονται στην ασφάλεια της μετροσεξουαλικότητας, άλλοτε ως υποκατάστατο της άρνησης έκφρασης της πραγματικής θηλυκής πλευράς τους και άλλοτε ως συναισθηματική αντίστιξη και προκάλυμμα μιας καριέρας αρπακτικού. Κάπου ανάμεσα στα μαλακά και τα σκληρά καλλυντικά όλοι οι άνδρες συναντιούνται και αρχίζουν να αλληλομυρίζονται με έναν τρόπο περισσότερο πολιτισμικά προκατειλημμένο απ’ ότι στο παρελθόν.

Η διαμαρτυρία ως performance art (και τούμπαλιν)

Από τις κινητοποιήσεις ενάντια στο έργο της πολύπλευρης κυβερνητικής παλινόρθωσης διαφάνηκαν οι νέες πολιτισμικές και ταξικές συμμαχίες στο χώρο του συμβολικού. Οι έξι εβδομάδες κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών φαίνεται ότι διασκεδάστηκαν υπό το βάρος της αδυναμίας άρθρωσης ενός κάποιου δραματοποιημένου λόγου. Οι διεκδικήσεις υπέφεραν μάλλον από την ανία που επιφέρει η διανοητικοποίηση των υλικών διεκδικήσεων στο χώρο της αστικής κουλτούρας, μιας κουλτούρας που αποτελεί το περιβάλλον της εκπαιδευτικής κοινότητας. Αντίθετα, η σύντομη αλλά εκρηκτική παρουσία των συμβασιούχων στον τομέα της καθαριότητας κατάφερε να ικανοποιήσει το κοινό αίσθημα της κοινωνίας του θεάματος και των πυλωρών της. Κέντησε πάνω στον εξωτικό καμβά της εξαθλίωσης ένα μυθιστορηματικό μελόδραμα με υλικά από τη κατεδάφιση του οικοδομήματος της λαϊκής κουλτούρας. Η τηλεόραση ως κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος της μαζικής κουλτούρας δρέπει πλέον τις δάφνες της επίπονης διαδικασίας εκπαίδευσης και συρραφής των λαϊκών τάξεων. Οι συμβασιούχοι, παροχείς προσωρινού έργου εικοσιπενταετίας, υιοθέτησαν τη μεταμοντέρνα ρητορική της εικόνας. Έπλασαν εντυπώσεις σε ένα πεδίο όπου ούτως ή άλλως το τέλος της λογικής είχε ήδη επέλθει. Η συμμαχία είναι ολοφάνερη: η μαζική κουλτούρα εγκολπώνεται ολικά πλέον την λαϊκή, ενώ η αστική κουλτούρα του λόγου και του επιχειρήματος εμμένει στις παραδόσεις της χάνοντας σταθερά έδαφος. Η πορεία προς την κακιστοκρατία φαντάζει νομοτελειακή και ιδανική για τους θεράποντες της κοινωνικής διαίρεσης και του θρυμματισμού κάθε αλληλεγγύης.

Η εικόνα του πρώην λοκατζή πατριώτη που βράζει στο ζουμί του και αυτή του βιοπαλαιστή που προβάρει το φέρετρο θα μπορούσαν να έχουν βγει από τα πλατό της μεγάλης του Αρναούτογλου σχολής, αν η τελευταία διέθετε λίγο παραπάνω μαύρο χιούμορ και ακόμα ευτελέστερο γούστο.Η κοινωνική performance art για χάρη των επονομαζόμενων δελτίων ειδήσεων διακρίνεται από μια εμπρόθετη σωματικότητα, την οποία στερείται η αστική εκδοχή των νέων (ελλήνων) καλλιτεχνών. Η επιτελεστικότητα είναι το κοινό έδαφος. Αυτό που διαχωρίζει τις περιπτώσεις είναι πως στη πρώτη το σώμα είναι το ντοκουμέντο, ενώ στη δεύτερη η ματιέρα. Και αν στη πρώτη περίπτωση το αίτημα είναι η υλική καταξίωση της ζωής, στη δεύτερη είναι η αποπραγμοποίηση της σχέσης μας με τις υλικές συνθήκες.

Το γεγονός είναι πως το σώμα υποφέρει, ανεξάρτητα από την εκφορά αυτού του πόνου. Η δραματοποίηση είναι μια μεταφορά και μετουσίωση του σεξουαλικού παιχνιδιού οδύνης / ηδονής. Από εκεί αντλούμε τις συμπεριφορές μας για να εκφραστούμε στον δημόσιο χώρο: η στέρηση μετουσιώνεται σε εξουσία που ευνουχίζει και η περίσσεια σε κραυγές του Πραγματικά ανικανοποίητου.

Αντι-σεμινάριο διοίκησης πολεμικών επιχειρήσεων: ‘Οι διχασμοί του παρελθόντος’

Όταν ο νικητής εγκαλεί τους αντιπάλους του στη σύναψη ενός new deal, θα πρέπει πρώτα να έχει αποδεχθεί τις αδικίες που έχει διαπράξει σε βάρος τους, να έχει ζητήσει συγχώρεση γι’ αυτές και να έχει δείξει έμπρακτη μεταμέλεια. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που τον καθιστούν πραγματικό νικητή, και όχι μια ρωμαλέα επικράτηση στα πρότυπα του ζωικού βασιλείου. Ένας νικητής οφείλει να είναι ανθρώπινος, ενώ με κάθε ζωώδη ακκισμό γίνεται ακόμα ένας loser στην ιστορία.

Σήμερα το πρότυπο του νικητή μεταπίπτει στο πρότυπο του leader. Αποτέλεσμα του υδροκεφαλισμού του εξουσιαστικού φαινομένου, αυτή τη φορά με συρρικνωμένους όρχεις από τα αναβολικά του κύκλου της μνησικακίας. Δεν είναι ο νιτσεϊκός λύκος, αλλά ένα πρόβατο εξασκημένο στη ρουφιανιά, στον αριβισμό και στη δικτύωση. Ο κώδικας, ο κανόνας και η ιπποσύνη λογίζονται αδυναμίες πρόσφορες για εκμετάλλευση. Έτσι ο leader μιλάει τη γλώσσα της ιπποσύνης απεκδυμένη, ως μέσο για έναν στόχο διαμετρικά αλλότριο.

Η καταστολή του αδικημένου γεννάει τον Χίτλερ εν μέσω της Βαϊμάρης. Ο ολοκληρωτισμός του δεν είναι ολότελα δικός του, όπως εξάλλου δεν ανήκει και ο συγκαταβατικός λόγος που τον εξέθρεψε στα μυαλά που τον εκστομίζουν.

Αυτά τα χαρτιά παρουσιάζονται εδώ σε μνήμη των θυμάτων των εκάστοτε δωσίλογων. Ίσως κάποια μέρα οι σημερινοί σου ξαναζητήσουν να υπογράψεις την αρτιότητα του μοντέλου μηχανής που είσαι. Θα θυμηθείς πως στη ρήση ΄να προσέχεις που βάζεις το καυλί σου και την υπογραφή σου’ ενυπάρχει το είναι της πολιτείας και της σεξουαλικότητάς σου ως ένα. Ο νόμος τους: Εκεί που υπογράφεις δεν εκσπερματώνεις και εκεί που εκσπερματώνεις δεν υπογράφεις. Ας τον ανατρέψουμε.

Απεταξάμην…

Ω Χάππυ Νταίη! (σκηνές από το Φόρουμ για την Διακυβέρνηση στο Διαδίκτυο)

Κάπως αργά πληροφορήθηκα πως στην πόλη όπου ενάγεται ο διαχειριστής ενός ευρετηρίου ιστολογίων, θα διεξαχθεί από την Δευτέρα το 1ο Παγκόσμιο Φόρουμ για την Διακυβέρνηση στο Διαδίκτυο. Η πόλη είναι η Αθήνα, o τόπος είναι το ξενοδοχείο Divani Apollon Palace στην μαγευτική Βουλιαγμένη, το ευρετήριο είναι το blogme.gr και διαχειριστής του ο Αντώνης Τσιπρόπουλος. Βγήκε ο υπουργός μεταφορών και επικοινωνιών κ. Λιάπης να υπερθεματίσει για την ελευθερία, την πρόσβαση και την καταπολέμηση της λογοκρισίας. Μήπως θα επιχορηγήσει και δελτίο ελευθέρας εισόδου στον κ. Τσιπρόπουλο, ως αντίτιμο ψυχικής οδύνης;

Έχω την πεποίθηση πως αν τελικά μπορούσε να επιτευχθεί μια κοινή φόρμουλα ενημέρωσης και διαμαρτυρίας, την οποία θα υπογράφαμε και θα κοινοποιούσαμε στους συνέδρους, ίσως να άρχιζε να ιδρώνει κανενός το αυτί εκεί πάνω. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο η ενδεχόμενη συμμετοχή κάποιου από εμάς σε κάποιο workshop να συνοδευτεί από κάποια αναφορά στα γνωστά περιστατικά.

Αυτή η χώρα πάντα καταφέρνει να κάνει αυτούς τους συναγελασμούς φαρσοκωμωδίες, έτσι όπως πρέπουν σε κάθε καθεστώς αιώνιας και μακάριας δικτατορίας. Αυτό το φωτορεπορτάζ θα ονειρευόταν το υπουργικό συμβούλιο της Ελλάδας του 2006:

Οι διακεκριμένοι σύνεδροι καταφθάνουν στο φόρουμ

Χαίρουν τιμών και υψηλής προστασίας

Οι ορδές πειθήνιων τεχνόφιλων παραληρούν

Ο κ. Λιάπης απευθύνει χαιρετισμό

Ανανήψαντες ιστολόγοι αλαλάζουν και χειροκροτούν ξέφρενα

Οι διαχρονικές δυνάμεις του έθνους παρουσιάζουν τις εισηγήσεις τους

Ιστολόγος αντιρρησίας της Κοινωνίας της Παραπληροφορίας απομακρύνεται διακριτικά από τα σώματα ασφαλείας

Οι εισηγήσεις λαμβάνουν πανηγυρικό χαρακτήρα

Στα μετόπισθεν ένας ιστολόγος θεραπεύει τις πληγές του διωχθέντος.

 

Μάνα μου όλα περνούνε

Και όλα γίνονται ξανά

Όμως τούτη η θητεία

Δε σταματάει πουθενά

 

Η πιο sexy σκηνή της δεκαετίας (;)

Ο γερο-μάστορας Woody χαρίζει στην Scarlett την δικαίωση ως sex symbol. Βραχύσωμη και με θαυμάσιες γήινες καμπύλες κάτω από την βροχή. Το βλέμμα μου χαρίζεται απόλυτα σε αυτήν (sorry Jonathan).

Αυτή η σκηνή μου αρέσει γιατί μέσα της κοιμάται ο auteur της δεκαετίας του ’60, αυτός που αγαπάει τους πρωταγωνιστές του και ανέχεται τον παραγωγό του. Βέβαια ο Woody Allen έχει διανύσει πολύ δρόμο και δεν έχει πλέον να δώσει αναφορά σε κανέναν. Αυτό ίσως τον κάνει να κλείνει τον κύκλο και να επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Στο χειροποίητο σινεμά όπου ο σκηνοθέτης πνέει στο έργο του ψυχή σαν τον ρομαντικό καλλιτέχνη. Μου αρέσει αυτή η σκηνή γιατί μέσα σε αυτή διαβάζω τον μουσικό και τον λογοτέχνη. Ο Woody θέτει τη σκηνή. Ο κήπος, η παράνομη συνάντηση και η βροχή ως ηθογραφική αντίστιξη σε κρεσέντο. Σαν σκηνή όπερας με την εμβληματική άρια. Οι εικόνες δεν είναι μια παράταξη ως ατραξιόν. Είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών τους. Είναι το πέραν του ρωσικού φορμαλισμού. Και αυτό είναι το σινεμά ως τέχνη και επικοινωνία.

Υ.Γ. Η πιο sexy; Μετά από αυτή…

Θα έρθεις σαν Spleen

Θα ωριμάσει το καύκαλο.

Θα σπάσει το τσόφλι.

Και όλα αυτά που επωάζονται θα αναβλύσουν μαλακά και λεπτόρευστα.

Επιλυμένα και θεραπευμένα.

Στη στωικότητα της πέτρας.

Στο αεικίνητο ύδωρ.

Θα βρουν την καταστατική συνθήκη τους.

Θα καταλάβουν ένα σώμα με τον τρόπο που μόνο ένα σώμα καταλαβαίνει.

Οι διαμεσολαβήσεις οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Οφείλουν να μην υποκρύπτουν προθέσεις της διάνοιας.

Η ομορφιά θα είναι ανείπωτη και για τούτο δεν θα λιγοψυχήσει στο ενδεχόμενο περιγραφής της.

Η γραφή θα αυτοκαταλυθεί ώς διαιώνιση της ασχήμιας.

Όταν θα αφήσουμε το σώμα να μιλήσει αυτό θα σωπαίνει άμαθο στα λόγια.

Ένα ασυνείδητο δομημένο σαν διαμελισμένος διόνυσος

Ένα σαρκίο σε επιτάφια περιφορά.

Έλα κοντά<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

Σαν βγεις στον πηγεμό για το Γκουαντάναμο (το τέλος του habeas corpus)

Να εύχεσαι να μη σου τύχει τόσο κακή, κρυψίβουλη και αντιδραστική ταινία όσο η τελευταία του Winterbottom. Πριν από τέσσερα χρόνια η παρόμοιας θεματολογίας ταινία του In This World κατάφερνε να ισορροπήσει ανάμεσα στον ανθρωπισμό και την καταγγελία. Τι μεσολάβησε σε αυτό το διάστημα ώστε να φτάσουμε σε αυτή την εκδοχή του Hostel για μετανοημένους δήθεν αριστερούς οργανικούς διανοούμενους των νεοφιλελεύθερων εκδοχών;

 

Σίγουρα όλοι καταλάβαμε τι εννοούσε το τεξανό ανδρείκελο όταν μας παρουσίαζε τις παρτιτούρες της υδρόγειας συμφωνίας τρομολαγνικού πανικού. Τα αστεία μας και όσα λέγαμε χαριτολογώντας χάνουν το χιούμορ τους. Αυτό που φάνταζε υπερβολή υπερκεράστηκε από την πραγματικότητα. Η σημερινή Αμερική είναι όντως χειρότερη από την ναζιστική Γερμανία. Τέρμα τα σχήματα λόγου. Τέρμα οι μεταφορές. Διαβάζω πως ο Μπους τώρα νομιμοποιεί τα πολιτικά του εγκλήματα. Ουσιαστικά πρόκειται για πολιτικές μετάβασης σε νομικοπολιτικά συστήματα που προηγούνται της κατάκτησης του habeas corpus. Καθόλου τυχαίο που ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός εδραιώνεται μόνο υπό καθεστώς θεοκρατίας και θρησκευτικών αξιακών συστημάτων, εκεί δηλαδή όπου πίσω από την προμετωπίδα της ατομικής ελευθερίας υφίσταται η κατοχή του δικαιώματος στη ζωή και/ή τον θάνατο του ατόμου από το ιερατείο είτε του Χριστόδουλου, είτε του εταιρικού διευθυντή, είτε του διορισμένου πρωθυπουργού. Η ποινικοποίηση της ελευθερίας σε καθοδηγεί στο Γκουαντάναμο.

Η ταινία είναι μια κακή αφήγηση της ιστορίας τεσσάρων βρετανών πολιτών αραβικής καταγωγής που καταλήγουν χωρίς λόγο στις φυλακές του Γκουαντάναμο. Μέσα από έναν φετιχισμό της βίας που στερείται της μυθιστορηματικότητας ενός Tarantino, αλλά καμώνεται τον ρεαλισμό καταλήγει σε μια βαθιά κομφορμιστική διδακτικότητα. Ο σκηνοθέτης συμμαχεί με το discours των απανταχού Μπούς: Η βία του ηγέτη είναι ακαταμάχητη. Θα καταγράψω λεπτομερώς τον ψυχολογικό πόλεμο της ανάκρισης και των πλαστών αιτιάσεων και εσύ θα ξέρεις πως θα είσαι αδύναμος να αντιδράσεις σε αυτές. Θα νομιμοποιηθώ μέσω της ισχύος. Η κυριαρχία θα μεταβιβαστεί από τον λαό και το άτομο στην παλιά τάξη. Το σώμα σου μου ανήκει και από αυτό θα αντλήσω δικαιώματα για να επεκτείνω την αντιδραστική πολιτική μου. Οι εικόνες της βίας ως ρεαλιστικού ενδεχομένου θα καλλιεργήσουν τους πάντα χρήσιμους εξουσιαστικούς πόρους της ανοσίας και της εσωτερικευμένης καταστολής.

Ο Winterbottom καταγράφει αυτή τη διαδικασία πλήρως απογυμνωμένη από πολιτικές νομοτέλειες (δίκαιη δίκη; τι είναι αυτό και με τον παροιμιώδη ηθικό μαζοχισμό που διακρίνει την πλειονότητα των βρετανών οι οποίοι αδυνατούν να απεξαρτηθούν από την κιλότα της βασίλισσας. Αποδεικνύει πώς οι ευκαιριακοί ακτιβιστές αλεξιπτωτιστές στο πεδίο του πολιτικού λόγου αποτελούν συνήθως τους μοιραίους ανθρώπους που ευτελίζουν κινήματα, προπαγανδίζουν και συμμαχούν με τον αντίπαλο. Με τον ίδιο τρόπο βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να αφηγούνται την περιπέτειά τους λες και αφηγούνται το πώς έχασαν το κομπολόι που αγόρασαν από το πανηγύρι του Αγ. Σεβαστιανού. Ομολογούν πως όλο αυτό ήταν διδακτικό και τους έκανε πιο δυνατούς, δημιουργώντας σου την αμφιβολία για το αν μιλούν για το Γκουαντάναμο ή για το Fear Factor. Τελικά, η στάση των αφηγητών-δρώντων αποθεώνει τον λούμπεν συντηρητισμό των αμόρφωτων κατώτερων στρωμάτων (εκεί όπου συσσωρεύονται οι οικονομικοί μετανάστες, ιδανικά κοινωνικά αντικείμενα που συμπλέουν με τα γούστα των ηγετών-καταπατητών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Οι πρωταγωνιστές καταλήγουν ευτυχισμένοι που μπορούν να ξαναφάνε Big Mac και Pizza Hut.

Κλείνω με μια ανώνυμη κριτική που διάβασα στο ηλεκτρονικό Αθηνόραμα, και η οποία με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο:

Σίγουρα άνευρη ταινία. Αδιάφορο αν αποτελεί άλλη μια ταινία εμπορευματοποίησης του αντιαμερικανισμού… προσωπικά θεωρώ ότι είναι μια πανέξυπνη προπαγάνδα με το γάντι με σκοπό την υποβάθμιση του πραγματικού βασανισμού σώματος και ψυχής που έχουν υποστεί άνθρωποι, όπως αυτοί που δηλώνουν “πραγματικοί” στην ταινία. Ένα “ναι μεν… αλλά”, για να κλείνει σιγά σιγά ο κύκλος της όποιας ανησυχίας και αντίδρασης για την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων σε καταστάσεις τύπου “γκουαντάναμο”. Η αφήγηση δεν συμβαδίζει με την εικόνα, στην οποία παρουσιάζονται τρεις άνθρωποι οι οποίοι πέρασαν και βγήκαν από την κόλαση, ατσαλάκωτοι (μέσα έξω), πεντακάθαροι, χωρίς γρατσουνιά με αποκορύφωση φυσικά τα χαμόγελά τους στο τέλος της ταινίας, όπου οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι το “περιστατικό” άλλαξε τη ζωή τους προς το καλύτερο…!!! Πραγματικά απαράδεκτo.

[η υπογράμμιση είναι δική μου]

Υ.Γ. Η προβολή της ταινίας υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστίας έχει να κάνει με τον γκρίζο ρόλο των κυβερνητικά χρηματοδοτούμενων μη κυβερνητικών οργανώσεων ή απλά είναι μια αβλεψία του τύπου αν-γράφει-στην-ούγια-Γκουαντάναμο-καλό-θα είναι;