TRANSIENT
Ιούνιος 30, 2008
Η επίκληση στον Ιανό έφερε τα αποτελέσματά της. Οι δύο λέξεις έγιναν μία και την επόμενη μέρα εκδόθηκε η τελική ετυμηγορία: Αμετάκλητη η έξοδος από το limbo. Μόνο που τώρα μια νέα κόλαση χαίνει κάτω από τις φτέρνες μου. Συμπέρασμα: το limbo είναι η κόλαση, και κόλαση είναι εκεί όπου οι άνθρωποι σκέφτονται ακόμα μέσα από το σχήμα καλό – κακό.
Στην τελετή παραβρέθηκαν όλοι οι βασανιστές. Μα αυτός που κάποτε υπήρξε καθοδηγητής κι ύστερα αρχιδήμιος, ξεδίπλωσε πρώτος την γλοιώδη ξετσιπωσιά του: ‘Έμαθα πως κάνεις σπουδαία πράγματα. Συγχαρητήρια’. Εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα για πρώτη φορά τα αιματηρά δώρα του limbo. Η αθωότητα έγινε πια μια μακριά ανάμνηση και το δόγμα του Bradfield, αυτό που τόσα χρόνια αγωνιούσα μάταια να αγγίξω, σε ένα κλάσμα του χρόνου έγινε πραγματικότητα. I got to stop smiling, it gives the wrong impression. Σαν σεξ για πρώτη φορά. Σαν ωριμότητα.
Αρκετές μέρες μετά, ακόμα και η κόλαση, εκεί που σε σύρουν οι άλλοι, μοιάζει παιχνιδάκι.
Τώρα περιμένω το αεροπλάνο, ένα νυστέρι και μια καρδιά που την αγαπάω κάθε μέρα και πιο πολύ, κάθε μέρα και πιο πρωτόγνωρα…
Ιούλιος 2, 2008 at 8:35 π.μ.
closed and smiling
crimped at the corners
transient in flight
rain
splash at me
serves as a reminder
of real and vital life
softly you go
to transport far from gloom
fast not slow
the constant deluge
of stunning heartbeats
an impassioned face
laughing in the air
while still air
seem to shake
rain noises
soak into the bitter night
rain trickles
and gutter run
in speeding paths of pale light
water
saw through window muted
steamy liquid
rush and run
as silver falls in sliver
αφιερωμένοι Eyeless In Gaza, συγκεκριμένα το Transcience Blues μια που πιστεύω πάει με το θέμα της ανάρτησης σου.
περιμένω πάντα, τα κείμενα σου.
Ιούλιος 18, 2008 at 5:39 μ.μ
dearly…