TRENTE

Το δέρμα στα πόδια έγινε πια πέτσα. Σαν τη καρδιά. Αγχωμένος και άτονος βρυχηθμός. Χρειάστηκαν λίγες μέρες για να σβήσουν τόσα εύθραυστα χρόνια. Το κουκούτσι μένει ίδιο. Οι φίλοι όχι. Οι φίλοι είναι φτιαγμένοι από προδοσία και λήθη. Φτηνοί σε άνευρη μονοδιάστατη ηδονοθηρία. Το limbo βγάζει ετυμηγορία: κόλαση και παράδεισος μαζί, αδιαχώριστα σε ένα αλλόκοτο σχήμα. Μολαταύτα. Αλίμονο στους δυνατούς κι ευαίσθητους, εξουσιάζονται απ’ τους αδυνάμους κι αναίσθητους. Αυτό που απομένει για την ώρα είναι η επαύξηση της αναμενόμενης ηδονής κατά την σαδική δεσπόζουσα: Οι ταλαιπωρίες της Ιουλιέτας ως προετοιμασία για την εμβύθιση στο λήθαργο της λαγνείας της ζωής και του θανάτου. Γάμα ζωούλα το μουνί της λάσπης. Τέτοια μέρα, ποιος να το λεγε…