TRANSIENT

Η επίκληση στον Ιανό έφερε τα αποτελέσματά της. Οι δύο λέξεις έγιναν μία και την επόμενη μέρα εκδόθηκε η τελική ετυμηγορία: Αμετάκλητη η έξοδος από το limbo. Μόνο που τώρα μια νέα κόλαση χαίνει κάτω από τις φτέρνες μου. Συμπέρασμα: το limbo είναι η κόλαση, και κόλαση είναι εκεί όπου οι άνθρωποι σκέφτονται ακόμα μέσα από το σχήμα καλό – κακό.

Στην τελετή παραβρέθηκαν όλοι οι βασανιστές. Μα αυτός που κάποτε υπήρξε καθοδηγητής κι ύστερα αρχιδήμιος, ξεδίπλωσε πρώτος την γλοιώδη ξετσιπωσιά του: ‘Έμαθα πως κάνεις σπουδαία πράγματα. Συγχαρητήρια’. Εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα για πρώτη φορά τα αιματηρά δώρα του limbo. Η αθωότητα έγινε πια μια μακριά ανάμνηση και το δόγμα του Bradfield, αυτό που τόσα χρόνια αγωνιούσα μάταια να αγγίξω, σε ένα κλάσμα του χρόνου έγινε πραγματικότητα. I got to stop smiling, it gives the wrong impression. Σαν σεξ για πρώτη φορά. Σαν ωριμότητα.

Αρκετές μέρες μετά, ακόμα και η κόλαση, εκεί που σε σύρουν οι άλλοι, μοιάζει παιχνιδάκι.

Τώρα περιμένω το αεροπλάνο, ένα νυστέρι και μια καρδιά που την αγαπάω κάθε μέρα και πιο πολύ, κάθε μέρα και πιο πρωτόγνωρα…

TRENTE

Το δέρμα στα πόδια έγινε πια πέτσα. Σαν τη καρδιά. Αγχωμένος και άτονος βρυχηθμός. Χρειάστηκαν λίγες μέρες για να σβήσουν τόσα εύθραυστα χρόνια. Το κουκούτσι μένει ίδιο. Οι φίλοι όχι. Οι φίλοι είναι φτιαγμένοι από προδοσία και λήθη. Φτηνοί σε άνευρη μονοδιάστατη ηδονοθηρία. Το limbo βγάζει ετυμηγορία: κόλαση και παράδεισος μαζί, αδιαχώριστα σε ένα αλλόκοτο σχήμα. Μολαταύτα. Αλίμονο στους δυνατούς κι ευαίσθητους, εξουσιάζονται απ’ τους αδυνάμους κι αναίσθητους. Αυτό που απομένει για την ώρα είναι η επαύξηση της αναμενόμενης ηδονής κατά την σαδική δεσπόζουσα: Οι ταλαιπωρίες της Ιουλιέτας ως προετοιμασία για την εμβύθιση στο λήθαργο της λαγνείας της ζωής και του θανάτου. Γάμα ζωούλα το μουνί της λάσπης. Τέτοια μέρα, ποιος να το λεγε…