2007 Ιούλιος « raresteak

Αυγουστιατικές ειδήσεις. Αυγουστιάτικες αυξήσεις. Αυγουστιατικο φεγγάρι

Ιούλιος 31, 2007

Τον Αύγουστο υπάρχουν ειδήσεις, όπως και φεγγάρι. Τον Αύγουστο υπάρχουν αυξήσεις, όπως και φεγγάρι. Πως ανταμείβει η ΔΕΗ για τις ‘προγραμματισμένες’ διακοπές, για τους τόνους αλλοιωμένων εμπορευμάτων, για τις ώρες με 45 βαθμούς °C χωρίς κλιματισμό, για τις απάτες σε βάρος των καταναλωτών; Πως ανταμείβει τέσσερις μήνες μετά τις εντυπωσιακές αυξήσεις στα τιμολόγια; Μα φυσικά με νέες αυξήσεις που ανακοινώθηκαν σεμνά και ταπεινά από το μάπετ του Ανάπτυξης ελάχιστα 24ωρα πριν τεθούν σε ισχύ. Ο μακιαβελισμός είναι ο μόνος πολιτικός πόρος που απέμεινε σε αυτό τον θίασο παρωδίας με την πολύ κακή αίσθηση του χιούμορ που ονομάζεται ελληνική κυβέρνηση. Η παραγωγή ενέργειας κρατιέται χαμηλά, τα τιμολόγια όλο και ψηλώνουν για να αρθούν μαζί στο λιμοκοντόρικο ύψος της διάδοχης κατάστασης των νέων ιδιωτών νταβατζήδων. Βρωμιά και αηδία.

[ΥΓ Κάτι κινείται εδώ στο limbo. Σε λίγες μέρες ίσως σας χαιρετήσω]

Posted by raresteak Filed in limbo

3 Comments »

2 ½ απορίες για τον (κακό τους τον) καιρό

Ιούλιος 25, 2007

-Η χιλιοειπωμένη έκφραση ‘υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες’ προϋποθέτει γλωσσολογικά πως υπάρχει κάποια άλλη εποχή, κατά την οποία αυτές οι θερμοκρασίες είναι φυσιολογικές. Πότε στο κόρακα είναι αυτή η εποχή που οι σημερινοί 45 C° αποτελούν φυσιολογική τιμή;

-Πόσο ‘προγραμματισμένη’ είναι μια διακοπή ρεύματος όταν δεν ενημερώνεται για αυτή ο άμεσα ενδιαφερόμενος καταναλωτής που πληρώνει αδρά; Αφού η διακοπή θα σε πιάσει εξ απήνης, ποια είναι η χρησιμότητα να πληροφορηθείς ότι είναι ‘προγραμματισμένη’; (φαντάζομαι πως σε μια ευνομούμενη πολιτεία η ενημέρωση θα συνεπαγόταν και αποζημίωση…)

Posted by raresteak Filed in limbo

2 Comments »

A SICKO Truth That Might Hurt A Little

Ιούλιος 24, 2007

Κάποτε στο ντοκιμαντέρ η φωνή βρισκόταν εκτός σκηνής. Σε μια παντεπόπτρια θέση που προφασιζόταν την ουδετερότητα για να καθαγιάσει τον πραγματικό ρόλο του αφηγητή-εξουσιαστή-μονοπωλιακού φορέα γνώσης. Στο πρόσφατο παρελθόν, ο Michael Moore ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά να ανεβάσει τη φωνή στη σκηνή εγκαινιάζοντας αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ‘προσωποπαγές ντοκιμαντέρ’. Οξύμωρο; Καθόλου για τους υπερατλαντικούς φίλους μας. Για αυτή την επιλογή του ο Moore λοιδορήθηκε, ωστόσο η επιμονή, η εμπιστοσύνη και η αγάπη του γι’ αυτό που κάνει ανταμείφθηκαν και με το παραπάνω. Και βέβαια δεν υπήρχε λόγος να αλλάξει τον αφηγηματικό δρόμο του και στη φετινή του ταινία. Το μοντέλο Moore ακολούθησε και ο Al Gore στη δική του ταινία, μάλιστα με έναν πολύ πιο προσωποπαγή τρόπο, στα όρια της αυθεντίας.

Έχουν ειπωθεί πολλά για αυτά τα δύο φιλμ. Άλλα τόσα θα μπορούσα να γράψω και εδώ. Ωστόσο θα αρκεστώ σε μια μόνο κατακλείδα. Συγκρίνοντας αυτά τα δύο έργα, κατέληξα στην μεταξύ τους ειδοποιό διαφορά, σε αυτό το σημείο που διακρίνει ένα σπουδαίο έργο από ένα μάλλον θνησιγενές: το Sicko του Moore έχει ως εφαλτήριο ένα θέμα εσωτερικής κατανάλωσης (το αμερικανικό σύστημα υγείας) και καταφέρνει τελικά δια της επαγωγικής μεθόδου να μιλήσει συνολικά και οικουμενικά για την ανθρώπινη κατάσταση. Αντίθετα, στο An Inconvenient Truth, ο Gore εκκινεί από το σημαντικότερο σύγχρονο παγκόσμιο ζήτημα (το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τις συνακόλουθες οικολογικές επιπτώσεις του) για να καταλήξει σε τετριμμένες, ανιστορικές και πολιτισμικά προκατειλημμένες αποφάνσεις. Τελικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιος είναι ο σκηνοθέτης και ποιος ο πολιτικός.

[(όπως πρότεινε και ένας φίλος) ο Gore στην ταινία του είναι πραγματικά μια τραγική φιγούρα, καθώς ξεδιπλώνει τα κατά τα άλλα αξιόλογα στοιχεία του για να καταλήξει, στη γραμμή της λογικής ασπιρίνη-για-τον-καρκίνο, να προτείνει στους συμπατριώτες του σαν καθρεφτάκια σε ιθαγενείς δοκιμασμένες και παλιές (ευρωπαϊκές) ερμηνείες και πρακτικές ωσάν παγκόσμιες πρωτοτυπίες, να θριαμβολογεί εγκλωβισμένος στις ιδεολογικές του προκείμενες για την νίκη της Αμερικής επί του κομμουνισμού και ακόμα στους τίτλους τέλους να προτείνει ‘φιλελεύθερα’ και ‘πλουραλιστικά’ σε κάποιο ενδεχόμενο τμήμα του κοινού του να… προσεύχεται να βρουν τη φώτιση οι ‘άπιστοι’ του οικολογικού ζητήματος. Εντάξει, δεν είναι η πρώτη φορά που αμερικάνος λευκός ετεροφυλόφιλος καπιταλιστής προσπαθεί να μας πείσει πως τα αυγά βάφονται με πορδές. Και βέβαια αυτός ο άνδρας στις διάφορες παραλλαγές του (λομπίστας για την πυρηνική ενέργεια, λομπίστας για την αλλαγή βιομηχανικού - οικονομικού παραδείγματος) μόνο αφελής δεν είναι.]

Posted by raresteak Filed in limbo

19 Comments »

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ

Ιούλιος 12, 2007

[ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΛΑΘΟΥΣ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΥΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ. ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΟΓΚΩΣΟΥΝ ΤΟ ΛΑΘΟΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΝ ΟΙ ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΘΟΣ ΛΟΓΟΥΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΛΟΙΔΟΡΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΛΑΘΟΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΕΝΑ ΝΕΟ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ. ΕΧΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΩΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΛΑΘΟΣ. ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΣΑ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥΣ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΛΑΘΟΥΣ]

[ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΡΑ]