Σκληρότητα || Σαν Το Σκυλί [Για την Αμαλία]

Για μέρες βασάνιζε το μυαλό μου. Κάτι που πάει να γίνει θεματική ή ξόρκι. Ορισμός εργασίας: Η Σκληρότητα. Η Σκληρότητα πάνω από όλα. Ανάξιο θέμα ή ανάξιος ο πραγματευτής του; Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που σου δίνουν τη τελική σπρωξιά. Συνήθης ύποπτος. Η καλύτερη γραφίδα αυτή τη στιγμή στα κυρίαρχα ελληνικά ΜΜΕ.

Σκηνή πρώτη (Κυριακή 27 Μαΐου 2007)

Ένας νεκρός και τουμπανιασμένος σκύλος ζέχνει κάτω από τον αμείλικτο ήλιο. Κακός οιωνός, δεύτερη μέρα λειτουργίας του νέου σταθμού του Μετρό στον Ελαιώνα. Μια καταχώριση στο αθηναϊκό τοπίο που περιμένει σαν Βέγκας χωρίς φώτα και καζίνο. Είναι μεσημέρι και ακόμα περιμένουν να μαζέψουν το πτώμα. Όλο το βάρος του κόσμου ισορροπεί στα λαμπερά αρχίδια του νεκρού σκύλου. Obscene! Obscene! Εκεί θα γράψουμε τους τεχνοκράτες αυτής της γαμημένης χώρας. Πάνω στα αρχίδια του νεκρού σκύλου, περικυκλωμένους από τα γραφιστικά κτερίσματα μιας πόλης που κάποτε έκανε αγώνες ολυμπιακούς.

Σκηνή δεύτερη (Κυριακή 27 Μαΐου 2007)

Το λεφούσι βρυχάται γύρω από το γιουσουρούμ στο Μοναστηράκι. Από τα ρουθούνια του άστεγου γέρου φεύγουν δύο σωληνάκια που καταλήγουν σε μια μικρή μπουκάλα οξυγόνου. Μακάριος και πονεμένος στη σκιά ενός σταθμού ανακύκλωσης. Υποψήφιο υλικό κι αυτός. Νεκρός η κοιμισμένος; Και ποιος να ρωτήσει; Και γιατί; Βγαίνουν από τη λάντζα των σουβλατζίδικων ιδρωμένοι υπάλληλοι για να πετάξουν τα ξύγκια στον κάδο συμπίεσης απορριμμάτων. Η βρωμερή μηχανή βρυχάται. Τρέχουν τα ζουμιά. Όζουν ψοφίμι κάτω από τον αμείλικτο ήλιο. Obscene! Obscene! Σαν το ψόφιο σκυλί με μπουκάλα οξυγόνου.

|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Έχει μια ζωή περισσότερη αξία από μιαν άλλη; Θα ακούσεις πολλά γλυκά και τρυφερά λόγια τώρα πια Αμαλία, από εδώ ως εκεί που ταξιδεύεις. Όμως η γαμημένη σκληρότητα είναι εδώ, έτσι όπως λαμπερά μέσα στη σκοτούρα σου ζωγράφισες. Γελούν με τον θάνατο. Γελάς με τον θάνατο; Το μόνο άξιο πένθος είναι η επίθεση. Μόνο τότε δεν πας σαν το σκυλί.

[το παρόν συντάχθηκε υπό την επήρεια του θαυμάσιου νέου Ηλιοσοφιστή των Sunn O))). Ο Ηλιοσοφιστής ως ταπεινό αντίδωρο στον Κ για τα αποκαλυπτικά ποιήματά του που βρήκα στο ταχυδρομείο μου.]

Ιστορία Τέχνης 6: Being American, Being a Performer of Popular Music, Being Political

[1] The White Stripes

Σαν από ταινία του Jarmusch, οι White εξετάζουν την μεξικανικότερη των μεξικανών κατάσταση του να είσαι αμερικανός πολίτης το 2007. Τηρουμένων των αναλογιών, η προβληματική της ταυτότητας του μετανάστη ως αναδυόμενη πραγματικότητα για τους γηγενείς παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την δική μας περίπτωση σήμερα.

[2] Nine Inch Nails

Ο Trent κάνει μια προβολή στο 2022 για να μιλήσει για τη σημερινή κατάσταση. Είναι συγκινητικό να βλέπεις την ναρκισιστική εσωστρέφεια του εφηβικού σου ήρωα να μετουσιώνεται σε θορυβώδη πολιτική δήλωση και η αυτοκαταστροφή σε ρωμαλέα καταστροφική ορμή ενάντια στην παγκόσμια κακιστοκρατία. Η τρομοκρατικής υφής εμπορική προώθηση του υλικού του το καθιστά το μουσικό ανάλογο του Blair Witch Project. {δες αυτό και διάβασε αυτό}.

Ο Trent είναι πιο sexy από ποτέ. Αν και οι στίχοι του κατάφερναν να ξεφύγουν από το επίπεδο 16χρονου, τότε θα είχαμε να κάνουμε με το perfect ten.

[3] Tori Amos

Οι νευρώσεις της γίνονται πλέον σήμα κατατεθέν, καθώς στέκεται μπροστά στο αρχετυπικό αμερικανικό σπίτι με μια βίβλο στο χέρι και την έμμηνο ρύση να κυλάει πάνω στον θεοκρατικό ΙΧΘΥΝ του George Bush. Αδέξιοι εφηβικοί συμβολισμοί, μα αγαπάμε Tori. Το American Doll Posse είναι οπωσδήποτε καλύτερο από το μέτριο Beekeeper, έστω κι αν πλατειάζει και πάλι.

Ιστορία Τέχνης 5: Μνήμα|Μνημείο

Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια
που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να
τ’ ακουμπήσω.

[Το 2006 η Village Productions ξεκίνησε την παραγωγή της ελληνικής ταινίας «ALTER EGO» με πρωταγωνιστή τον Σάκη Ρουβά. Η ταινία «Alter Ego» είναι ένας νέος κύκλος ζωής για την εταιρία, της οποίας φιλοσοφία είναι να συνεργάζεται με ανθρώπους που ρισκάρουν και έχουν όραμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το budget της ταινίας αυτής ξεπερνά τα 2.000.000 ευρώ και ότι είναι η πρώτη ελληνική ταινία που θα προβληθεί σε digital μορφή.]

When the site was found we laid the foundations down
It didn't take long before they came back tumbling down
Don't build at night, you need a little light
How else you gonna see what it's gonna be like?

So we picked up our tools and we worked in the morning light
With the last stone placed wasn't it a wonderful sight?
But it fell back down and scattered all around
Anything passes when you need glasses

My monument
it fell down

Work all of my days for this kind of praise
It fell down

[courtesy of Σεφέρης, Village Productions, Depeche Mode]

Συνέντευξη

[ως ανταπόκριση στην πρόσκληση από το Ημεροδρόμιο]

1) Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Η ραστώνη

2) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Οι κατουρόκαβλες

3) Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Είναι πριν από αρκετό καιρό

4) Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Η πολυφρένεια

5) Το βασικό ελάττωμά σας;

Η αναπόφευκτη καταπάτηση των εφτά θανάσιμων αμαρτημάτων

6) Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα λάθη των αδυνάτων

7) Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Με τον Μέγα Αλέξανδρο ερμηνευμένο από τρόφιμο του Δρομοκαϊτείου (…μα είναι ερώτηση αυτή τωρα

8 ) Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Η Claire Fisher και η Brenda Chenowith

9) Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Το επόμενο με τον αγαπημένο μου

10) Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Beckett και άλλοι

11) Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Την αίσθηση δικαιοσύνης

12) …και σε μια γυναίκα;

Δεν καταλαβαίνω τον διαχωρισμό από την προηγούμενη ερώτηση

13) Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Μουσικής; Κλασικής; Ο Mozart

14) Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Δεν σφυρίζω, τραγουδάω

15) Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ο Ρολάν Μπάρτ από τον Ρολάν Μπάρτ του Roland Barthes

16) Η ταινία που σας σημάδεψε;

Το Δαμάζοντας τα Κύματα στα 18 μου. Τίποτα δεν ήταν ίδιο την επόμενη ημέρα

17) Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Ο Goya

1 Το αγαπημένο σας χρώμα;

Το μαύρο

19) Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Το ότι βοήθησα φίλους όταν το χρειάζονταν

20) Το αγαπημένο σας ποτό;

Το νερό

21) Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για την ευγένεια προς ανθρώπους που με έχουν βλάψει

22) Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Την απληστία

23) Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Ό,τι έχει να κάνει με σεξ, ταξίδια, μουσική και κινηματογράφο

24) Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Ο επώδυνος θάνατος

25) Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Συνήθως με επιλέγουν εκείνα

26) Ποιο είναι το μότο σας;

‘Γαμιέται το σύμπαν’ (και στις καλές και στις κακές μου)

27) Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Σε ένα ψηλό βουνό

2 Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

‘Δεν παλεύεται η μοναξιά’

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Σε αυτή της καταστατικής επαναδιαπραγμάτευσης

Ιστορία Τέχνης 4: Ρέκβιεμ για μια Ακαδημία των Τεχνών

Ο θάλαμος αναμονής είναι η πληγή, και όχι τα ενδεχόμενα κακά νέα. Και η αναμονή γίνεται δυσβάσταχτη όταν μέσα από το τζάμι του limbo παρατηρείς την τρέλα στην σωτήρια γη της επαγγελίας. Ο πρωθυπουργός που κάνει την πρακτική του σε αυτή τη χώρα ενορχηστρώνει τον επιθανάτιο ρόγχο του. Στέλνει τους υπουργούς του σε εγκαίνια, σε κιτσερέλες και μαθητικές επιδείξεις. Στο κρεσέντο του Σαββάτου ανακοινώνει την Ακαδημία. Το δίλημμα: να πας στο ταμπλ-ροντ-μπερντέ ή να μην πας, κύριε Βογιατζή μου; Να νομιμοποιήσεις τον εμπαιγμό ή να αφήσεις τούτη την φρούδα και αχνή ελπίδα στα χέρια κάποιου διορισμένου και παιδιόθεν δομημένου ομολόγου σου;

Η φιλοδοξία των παιδιών του limbo θα κατοικήσει στα ολυμπιακά μπετά των Λιοσίων, εκεί που ίδρωσαν για μια τόση δα στιγμή αξιογάμητοι παλαιστές. Η γραμμή χαράχτηκε στις αχανείς εκτάσεις της Κατεχάκη, όπου η καλλιτεχνική μετουσίωση έγινε ανάλαφρο μπαλάκι του μπάντμιντον. Όλα στην κρεατομηχανή της grecoroman-realpolitik: εκεί που λες πως γλίτωσες από την καφρίλα του πασόκου, σου ‘ρχεται η προαιώνια και συστατική αμορφωσιά του νεοδημοκράτη. Οι μεν βαμπίριζαν τα διαβασμένα συντρόφια τους, οι δε αποδεικνύουν πως δεξιά και αγωγή (αισθητική, ψυχική…) είναι δύο οντολογικά ασύμβατες έννοιες.

Σκονάκι για τον πρωθυπουργό με τις ευκαιριακές καλλιτεχνικές προφάσεις: το θέατρο, η μουσική και ο χορός έχουν ανθίσει σε αυτή τη χώρα κατά το μάλλον ή ήττον λόγω του ότι μπορούν να επιτελεστούν (ακόμα και) με λίγα φράγκα, αποκεντρωμένα και στη βάση του ατομικού ψώνιου. Έχουν ανθίσει όπως ανθίζουν τα ΚΤΕΛ σε βάρος ενός οργανωμένου σιδηροδρομικού δικτύου. Όπως ανθίζουν οι μεταπράτες και τα πάσης φύσεως κοράκια σε βάρος της πραγματικής παραγωγής. Ο κινηματογράφος όμως που κολλάει; Ο κινηματογράφος πριν από τέχνη είναι βιομηχανία. Θέλει πολλά φράγκα και βαρβάτο εξοπλισμό. Πως τσουβαλιάζεται έτσι με τα υπόλοιπα; Αν κρίνουμε από το εγκαταλελειμμένο στην τύχη του πανεπιστημιακό τμήμα κινηματογράφου στην Θεσσαλονίκη, η Ακαδημία δεν είναι απλή μπαλάφα, αλλά μπαλαφάρα.

Και αυτό που πληγώνει τους κατά τεκμήριο ευαίσθητους ανθρώπους της τέχνης είναι πως τα όρνια του πολιτικού καιροσκοπισμού σπαράσσουν κάτι αγαπημένο που ασθενεί προς θάνατον. Η συγκεκριμένη εξαγγελία του κυρίου Καραμανλή είναι το κατεξοχήν δείγμα πολιτικού αμοραλισμού της νέας παγκοσμιοποιημένης πολιτικής οπισθοδρόμησης.
Ήταν και πέρσι Σάββατο της αγίας ‘Γιουροβίζουν’ στο κατά Σιούφα ευαγγέλιο. Φέτος ανέλαβε ο πρωθυπουργός να κάνει την φαρσοκωμωδία τραγωδία.

Ιστορία Τέχνης 3: The Gay and The Queer

Αν οι απόκριες ήταν μια νησίδα αμφισβήτησης των σεξουαλικών παγιώσεων για τις προνεωτερικές κοινωνίες, η Eurovision είναι το αντίστοιχο σύγχρονο πανηγύρι της ξεκούδουνης επιθυμίας καθώς αποδεσμεύεται από το urban angst. Φέτος η παρενδυσία εκπροσωπείται από δύο μάλλον αντίθετα παραδείγματα:

Από τη μία έχουμε μια mainstream και άνευρη drama queen από την Δανία,

και από την άλλη έναν crossdressing impersonator από την Ουκρανία ως εξωφρενική μεσήλικα της λαϊκής.

Πρόκειται για μια σύγκρουση γιγάντων, μια σύγκρουση ανάμεσα στο πεζό gay και το φανταχτερό queer. Το queer ετοιμάζεται να πάρει την εκδίκησή του από τις συνηθισμένες αναπαραστάσεις. Όταν η Verka θα κερδίζει τη Eurovision, είναι πιθανό εκεί πάνω στην ΕΡΤ να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά την Αννίτα Πάνια και τα παρατράγουδά της για του χρόνου. Ένας άλλος Καρβέλας είναι εφικτός… :-ρ

Ιστορία Τέχνης 2: Ζήσε Την Υποκλοπή

Η αηδιαστική κόκκινη διαφημιστική φιέστα των 4,5 εκατομμυρίων ευρώ τέλειωσε. Οι τρεις κυράδες χώρισαν τα τσανάκια τους και δεν ξαναμιλιούνται. Σαν καλές κουτσομπόλες όμως δεν σταματούν να κρυφακούν.

Η ομάδα Virus μας υπενθύμισε πως πολιούχος αυτής της γιορτινής πολιτείας με τις κόκκινες αψίδες ήταν η υποκλοπή. Κι αν το πανώ με τα μπαλόνια στο μετρό του Συντάγματος κατέβηκε αυθημερόν, αυτό στο πολύπαθο ανακαινιζόμενο μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρέμενε αγέρωχο ήδη πέντε μέρες μετά από την ανάρτησή του. Έχω την εντύπωση πως αυτό το πανώ θα έχει ένα παράπλευρο κέρδος: θα είναι η υπόμνηση του πόσο φτύνουμε την υπόθεση τέχνη στην Ελλάδα, του πόσο έχουμε μετατρέψει τη ζωή μας σε εργολαβία. Μα κυρίως πως σταματήσαμε να κοιτάμε ψηλά. Ή μήπως αυτοί που θα κοίταζαν ψηλά δεν υπήρξαν ποτέ άνθρωποι;

[Μα πως το ανέβασαν εκεί πάνω τα θηρία; Εύγε!]