αριθμοί άρτιοι, αριθμοί περιττοί

Το πέντε, το έντεκα, η στατιστική… τις τελευταίες μέρες στο limbo οι αριθμοί έκαναν πραξικόπημα. Είναι που και εδώ δεν μας αφήνουν χωρίς λογαριασμό. Η μονέδα δουλεύει υπερωρίες. Κάτσαμε κι εμείς πάνω από τον φάκελο my bureaucracy και φυλλομετρήσαμε το χαράτσι της ΔΕΗ, στο όνομα της γαμημένης της ποίησης. Λίγα λεπτά αργότερα σηκώναμε τα κεφάλια μας για να ακούσουμε και νέες αυξήσεις στο ρεύμα: 5% στο νυχτερινό, 4% στο βιομηχανικό, 15% για νέες συνδέσεις. Όσο πιο αέρινες είναι οι υπηρεσίες σου εδώ στα μεταμοντέρνα καπιταλιστικά βακούφια, τόσο πιο εύσχημα μπορείς να αυθαδιάσεις.

 

Κατά τα τρία τελευταία χρόνια που πήρε τη σκυτάλη η νέα αχυρένια κούκλα με τις καταπιεσμένες στοματικές και πρωκτικές ενορμήσεις στο κυβερνητικό παιχνίδι που ονομάζεται ‘στήνω κορπορατικό κώλο’, μετρήσαμε το νέο εθνικό ανάστημα:

 

49% αύξηση στην πάγια χρέωση

 

13% αύξηση στην πάγια χρέωση νυχτερινού ρεύματος

 

10% αύξηση στη χρέωση ημερησίας κιλοβατώρας

 

11% αύξηση στη χρέωση νυχτερινής κιλοβατώρας

 

Φυσικά και λοξοκοιτάξαμε στις χρεώσεις υπέρ τρίτων –κάτι σαν διεστραμμένη ερμηνεία των εκκλησιαστικών κουσουριών τους, σαν καταναγκαστική φιλανθρωπία υπέρ εχόντων. Αν ήθελες αυτά τα τρία χρόνια να έχεις την πολυτέλεια να ανάβει μια λάμπα στο τσαρδί σου πλήρωσες την κυβερνητική προπαγάνδα της ΕΡΤ, τις πρωτοκλασάτες ανακατατάξεις κουμπάρων, συζύγων και ανιψιών στο εκράν, το βρακί της Παπαρίζου και τη φραπελιά της Δρούζα 31% ακριβότερα. Τότε θυμήθηκα και τον φίλο μου από τον δήμο Βύρωνα –εκεί όπου ο δήμαρχος, κολλητός του Βουλγαράκη, επιχείρησε με παταγώδη αποτυχία εν μέσω αντιδράσεων να εφαρμόσει το σύστημα περιπόλων αστυνόμευσης από ρουφιάνους πολίτες– ο οποίος μετά το ίδιο περίπου χρονικό διάστημα αναγκάζεται να πληρώνει σχεδόν διπλάσια δημοτικά τέλη.

 

Η ΔΕΗ θα μπορούσε να παράγει σήμερα επιπλέον φτηνή ενέργεια από λιγνίτη καλύπτοντας το ενεργειακό έλλειμμα της χώρας. Αντ’ αυτού, υποχρεώνεται να αφήσει ζωτικό χώρο στον ιδιωτικό τομέα παραγωγής ενέργειας, την οποία θα αγοράζει αργότερα ακριβότερα με τα χρήματά μας. Σε αυτή τη συγκυρία οι τιμές θα έχουν διαμορφωθεί στα δυσθεώρητα ύψη προς τα οποία οδεύουμε από σήμερα. Τότε θα απελευθερωθούν μπλε και πράσινα σκυλιά της προπαγάνδας της antagwnistikothtas και της epixeirhmatikothtas, χαριεντιζόμενα με τα διαμορφούμενα ενεργειακά καρτέλ. Εν τω μεταξύ, η ΔΕΗ ανακατεύει την αριθμητική σούπα της με θυγατρικές (Tellas) και επικαλείται επιλεκτικά το οικολογικό ζήτημα για να αιτιολογήσει την ενορχηστρωμένη κερδοσκοπική και καιροσκοπική αδράνειά της. Η κωμωδία της anaptykshs ανεβαίνει με πρωταγωνιστή τον απαράμιλλο Σιούφα στο ρόλο του τιμητή των εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Το πώς το πλεόνασμα ήλιου και μαϊστραλιών θα μετουσιωθεί από μονοπώλιο του χαρτοφυλακίου της Φάνης σε ενέργεια, αποτελεί ιλαροτραγωδία γεμάτη επιχειρηματικές παλινωδίες, οι πράξεις της οποίας μένουν να γραφτούν.

 

Με έναν περίεργο τρόπο η περίπτωση Δρούζα παρουσιάζει συγγένειες με την περίπτωση κυβερνητικής εκποίησης της ΔΕΗ. Χρειάζεται έναν ανταγωνιστικούλη σε ρόλο κυβέρνησης, να λάμπει από περηφάνια όπως τα ασημικά του στο backyard jumble sale. Χρειάζεται μια εταιρία που συνάπτει με προνομιακούς όρους κατ’ όνομα εξωτερικές παραγωγές, την ώρα που της παρέχεται μια εσωτερική μεγαμηχανή να την στηρίζει. Χρειάζεται να παίζει με άλλα μοντέλα και να καμώνεται την εισηγμένη, σαν τον σώγαμπρο που τρώει από τα κόλλυβα της πεθεράς. Χρειάζεται να πουλάει φύλλα ελιάς για μεταξωτές κορδέλες.

 

Μέσα στη παραζάλη των αριθμών θυμήθηκα και αυτά:

 

Κατά 414% αυξήθηκε τα τελευταία 7 χρόνια η κατανάλωση αντικαταθλιπτικών στην Ελλάδα.

 

Το υπουργείο Παιδείας ήρθε πρώτο από όλα τα υπουργεία για το 2006 στις δαπάνες για προβολή του έργου του, με 22,2 εκατ. ευρώ. Δεδομένης της διατύπωσης του τίτλου του κονδυλίου –δεν αναφέρεται ως διαφημιστική δαπάνη– και της απουσίας διαφημίσεων –είδατε εσείς καμία καμπάνια που να δικαιολογεί αυτό το ύψος; – μπορεί κανείς να υποθέσει πως τα μπικικίνια έρευσαν απευθείας στους πάσης φύσεως μισθοφόρους απολογητές πρετεντέρηδες. Και η γαμημένη κοινή λογική που θα ήθελε αυτά τα χρήματα να πάνε στους πιο υποχρηματοδοτούμενους φοιτητές και στην δεύτερη πιο υποχρηματοδοτούμενη επιστημονική έρευνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης πάει για βρούβες.

Περιμένοντας το 11

Ήταν μόνος στη στάση. Αυτό σήμαινε τουλάχιστον ενός τετάρτου αναμονή για το επόμενο νυχτερινό. Στα ακουστικά του έπαιζε το τελευταίο live των Nine Inch Nails. Σε δυο λεπτά τον πλησίασε ένα όμορφο μικρόσωμο κορίτσι με δυο λυπηρά μάτια από πρέζα. Σε μια κοιλάδα ανάμεσα στις industrial οροσειρές τον ρώτησε πόσο θα έπρεπε να περιμένουν, μα μόλις είχε έρθει και αυτό της απάντησε. Αυτός κάθισε στο μεταλλικό παγκάκι, ενώ αυτή κατέβηκε στο οδόστρωμα για τη γνωστή επίδειξη ενόργανης καλειδοσκοπικής. Μπάταρε τρία κλικ δεξιά, μετά τιναζόταν νωθρά κι ύστερα δυο κλικ αριστερά. Και πάλι απ’ την αρχή. Είχε φτάσει τόσο κοντά στη λωρίδα κυκλοφορίας που δεν θα μπορούσε να αφήσει τον παρατηρητή της αμέτοχο. Κάποια κουτσαβάκια σε παπάκι πείραξαν από μακριά τη κοριτσίστικη φιγούρα της. Πλησιάζοντας η θωπεία έγινε αυτόματα αποστροφή. Ένα λαϊκό αγόρι με όνειρα ζαντολάστιχου και ελληνοχριστιανική τιμή μπορεί να ανεχτεί πολλά, αλλά ποτέ μια πρεζού. Αυτό που πριν από λίγο θα του φαινόταν απρέπεια τώρα έμοιαζε επιτακτικό: η προστασία προς ένα άγνωστο άτομο στους δρόμους της μεγαλούπολης την ώρα που παροξύνεται ο ευφημισμός. Ά-τομο σε χίλια κομμάτια και o παρατηρητής μαζεύει όσα έμειναν σε χοντρές ενότητες. ‘Κάθισε και όταν έρθει θα σε φωνάξω’.

 

Στο απέναντι πεζοδρόμιο ένας άστεγος αναμετράται με τις σκιές. Τα γκρίζα μακριά και συμπαγή γένια του πάλλονται υπό το ιδιόρρυθμο kung fu fighting. Στις κραυγές του παρούσα μια περασμένη αξιοπρέπεια. Σύντομα θα περάσει στην απέναντι όχθη του ασφάλτινου ποταμού για να διεκδικήσει το κορίτσι και το αγόρι ως θεατές στο απειλητικό παιχνίδι του. Γιατί μόνο ένα πράγμα είναι απειλητικό: αυτό που δεν έχει τίποτα να χάσει.

 

Ενώ διασχίζει τις λωρίδες στην ομήγυρη προστίθεται ένας απροσδόκητος σύμμαχος της κλειστής κοινωνίας: Κινέζος χονδρέμπορας γύρω στα πενήντα με παντελόνι από καμπαρντίνα και μπέζ μπουφάν που νοσταλγεί αυτό το κάποτε όταν οι εποχές ήταν τέσσερις. Σε αυτό το βλέμμα έχουν προφτάσει να αφομοιωθούν όλες οι μικροαστικές φοβίες που καλλιεργούν με συνέπεια τα ομιλούντα ταγιεράκια κάθε βράδυ στις 8. Ένα βλέμμα που ψάχνει μάταια στην κεντρική οδό της Αθήνας έναν αστυφύλακα που θα επαναφέρει την οπτικοακουστική τάξη στη σκηνή. Ελλείψει οργάνου αναζητά επιτακτικά τη συμπαράσταση στον καλοβαλμένο αστό νεαρό.

[Τείχος]

Το τρόλεϊ στρίβει επιτέλους στη γωνία. Τα λαμπερά φώτα του θα ξεπλύνουν τις εξαιρέσεις στον αστικό στρατό, αυτή την μικρή ώρα που οι φαντάροι του κοιμούνται και ξύνονται κάτω από χοντρές βελέντζες.

 

Σε λίγες ώρες αυτός ο δρόμος θα γεμίσει ελπίδα. Θα τον περπατήσουμε πάλι την μεγάλη ώρα που οι φαντάροι του αστικού στρατού θα κοιμούνται τη νάρκη τους κάτω από χοντρές βελέντζες που τις έχουν υφάνει σοβαροφανείς κύριοι και κυρίες: ο Κώστας, ο Γιώργος, ο Νίκος, Η Μαριέττα, Ο Βύρωνας, η Όλγα, ο Γιάννης, η Έλλη, η Αλέκα…

 

Για όλους αυτούς που το όμορφο κορίτσι με τον καλειδοσκοπικό χορό, ο άστεγος περφόρμερ και το αγόρι με τα ακουστικά δεν είναι παρά ακραίες παρατηρήσεις. Μα θέλει τόλμη να σταθείς στην άκρη και να δεις παραπέρα; Οι ήρωές μας απλά δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

 

Και προ παντός… (Μάτια Χωρίς Πρόσωπο)

Η ήττα σου είναι μήλο που σάπισε και έπεσε στο έδαφος, κάπου εκεί κοντά στα 40. Η αποσύνθεσή του έθρεψε τις ρίζες του μοχθηρού δέντρου που σε γέννησε. Το οργανικό σύστημά του θέριεψε και φούντωσε από την θρέψη. Αυτή και τις όμοιές της.

 

Ψάχνεις να βρεις το νόημα. Νόημα θα είχε η παραδοχή της ήττας σου. Όμως θα είσαι για πάντα παιδί αυτού του μοχθηρού δέντρου φίλε μου. Κανείς δε μπόρεσε να σε αφαλοκόψει. Και τώρα λογίζεις νομοτέλεια την αποσύνθεσή σου χάριν του κορμού. Το εγωιστικό κουκούτσι σου θέλει τα νέα λαμπερά μήλα να ακολουθούν μια περπατημένη. Τη δική σου.

 

Ήττα επί τέσσερα: να έχεις σαπίσει, να θρέφεις τον κορμό, να οικτίρεις τα νέα μήλα και κυρίως να είσαι περήφανος λάτρης της μοίρας σου. Μοίρα δική σου που τη μετράς για μοίρα όλων.

 

Μα άκου. Η θλίψη δεν είναι πως σαπίζεις πολυτελώς, μα πως αυτό το υψώνεις ως ανιστορικό άσπαστο κύκλο όπου μέσα του όλοι θα χορέψουν. Οι πρόσφατοι, οι προσεχείς και οι χαμένοι στο διάδρομο του χρόνου.

 

Και προ παντός να μην προβάλεις την προσωπική ιστορία σου στην αιωνιότητα

 

Ο κορμός δε σπάει με προσευχές. Ούτε με κορφολόγημα. Θέλει ανθρώπινο ζουμί για να σπάσει.

 

Και έμεινες μάτια χωρίς πρόσωπο. Μάτια που παρατηρούν ένα μόνιτορ και αναρωτιούνται πώς και ο κόσμος ο άδικος δεν αλλάζει. Και αφού δεν αλλάζει του πρέπει να μείνει άδικος. Και αφού είναι άδικος δε θα αλλάξει…

 

Μάτια που ψάχνουν πρόσωπο αλλότριο. Επιδερμίδα δανεική. Τιμή και αξιοπρέπεια δανεική. Ηδονοβλεπτικά, νοθρά, παρασιτικά και σαρκοβόρα.

 

Μια τελευταία κίνηση σου έχει απομείνει: να απελευθερώσεις τα σκυλιά από τα κλουβιά του εργαστηρίου και να χαθείς μέσα στο δάσος χωρίς πρόσωπο, μα αρτιμελής. Αν δε το κάνεις τώρα θα σε προφτάσουν, και τότε τα μούτρα σου σκυλόσοφε θα γίνουν μεζές των σκύλων. Και οι κόγχες θα μείνουν άδειες. Κόγχες ανήδονες χωρίς μάτια και πρόσωπο.

 

Και προ παντός αν δεν μπορείς να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, σώπασε.

Μειοψηφίες

Η στατιστική είναι το σημαντικότερο εργαλείο ιδεολογικής νομιμοποίησης των διαφόρων μορφών ‘μαζικής’ ‘αντιπροσωπευτικής’ ‘δημοκρατίας’. Στα πλαίσια των ατομικιστικών ‘φιλελεύθερων’ δημοκρατιών αυτές οι πολυέξοδες και σύνθετες κατασκευές στηρίζονται από επιφανείς κερδοσκοπικούς φορείς αποκλειστικά καπιταλιστικής οργάνωσης. Οι επικεφαλής των φορέων είναι προνομιακοί συνομιλητές της θεσμικά κρατούσας ελίτ που αναδεικνύεται διαμέσου εκλογών με πολλαπλά επίπεδα σταθμίσεων και ενισχύσεων υπέρ της πρώτης επιμέρους κομματικής ομάδας. Οι φορείς μοιράζονται κοινές αξίες με την κρατούσα ελίτ. Στην πραγματικότητα η ελίτ που συνίσταται στη βάση του ίδιου αξιακόυ συστήματος συναποτελείται από: τα κοινοβουλευτικά κόμματα, τους λίγους επιχειρηματίες που μονοπωλούν κάθε έκφανση της οικονομίας (εξαιρουμένης της λιβιδικής), τους παραγωγούς της συμβολικής οικονομίας (εκδότες, εταιρίες δημοσκοπήσεων, δημοσιογράφους, αστούς καλλιτέχνες κ.α.). Σε αυτό το σχήμα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη μια μάζα εξατομικευμένων πιονιών στα οποία εγχέονται ταπεινές φιλοδοξίες για να εκπληρωθούν στη συνέχεια με την μορφή ρόλων που διανέμει το σύστημα: καταναλωτής, διορισμένος στο δημόσιο, ψηφοφόρος, ιδιοκτήτης, μονάδα δείγματος δημοσκόπησης.

 

«Η στατιστική είναι ο περίγελος των μαθηματικών. Το ότι ήταν το μόνο πεδίο στο οποίο κατάφερνα να λύσω με παροιμιώδη άνεση όλους τους υποτιθέμενους γρίφους που μου υπέβαλαν οι καθηγητές μου, τη στιγμή που συνειδητά είχα αποκόψει τις σχέσεις μου με τα σοβαρά μαθηματικά ήδη από το λύκειο, είναι για μένα η πιο τρανταχτή απόδειξη. Αργότερα, καθώς εμβάθυνα στην ανθρωπιστική σπουδή, αντιλήφθηκα πως ακόμα και η πιο αριθμολάγνα ανάλυση επαφίεται αποκλειστικά στην γλωσσική εκφορά του ερωτήματος. Οι κλειστές ερωτήσεις, η λήψη ζητουμένου, οι αυτοεκπληρούμενες υποθέσεις είναι οι ορατές μορφές της ιδεολογικής σκευής της στατιστικής έρευνας. Η στατιστική είναι μια γλώσσα μηχανής η οποία όχι απλά είναι ιδεολογικά προκατειλημμένη, όπως άλλωστε και όλες οι υπόλοιπες γλώσσες, αλλά ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος του παραγομένου έργου της για να συγκαλύψει αυτή ακριβώς την προκατάληψή της. Ενώ η πολιτισμική εντροπία έχει ωθήσει όλους τους υπόλοιπους κώδικες και γλώσσες σε μια φυγόκεντρο αυτογνωσία, αυτοαναφορικότητα, αυτοκριτική και διακειμενικότητα, η στατιστική επιμένει σε μια ερμητικά κλειστή και κεντρομόλο διαφύλαξη των προνοήσεών της. Η συγκεκριμένη γλώσσα παραμένει στη διεστραμμένη κατεύθυνσή της και διογκώνεται ως αποτέλεσμα της επιμόλυνσής της από το εξουσιαστικό φαινόμενο. Η στατιστική ως ψυχολογική μεταφορά είναι η σχιζοφρένεια. Είναι η προσκόλληση σε ένα υποτιθέμενο κυριολεκτικό νόημα που παράγεται από και παράγει πολιτικά σχιζοφρενή υποκείμενα. Οι αριθμοί και τα μαθηματικά χαμηλού επιπέδου (αυτά με τα αδιαπραγμάτευτα, αιώνια και μοναδικά αποτελέσματα) αποκτούν μείζονα ρόλο στη ζωή των ατόμων. Η αποφάνση ‘το είπε η τηλεόραση’ ως τεκμήριο εγκυρότητας είναι μια αθώα μα φρικαλέα παραδοχή προσχώρησης στο σχιζοφρενικό βασίλειο.»

 

Στην υποθετική περίπτωση που η στατιστική είχε κάποια αξία Ι:

 

Μα αλήθεια ποιος απαντά σε αυτές τις δημοσκοπήσεις; Εμένα δεν με έχουν ρωτήσει ποτέ και αν με ρωτούσαν δεν θα δεχόμουν να απαντήσω. Τους δεκάδες χιλιάδες φοιτητών που διαδηλώνουν, οι οποίοι είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι εταιρίες τους βρίσκουν στα κινητά τους στο δρόμο ή μήπως έχουν στήσει τραπεζάκια στα αμφιθέατρα; Ποια είναι η μέθοδος δειγματοληψίας; Στα τρέχοντα ζητήματα παιδείας μπορούμε να εφαρμόσουμε την φιλελεύθερη ιδεολογική κατασκευή του one man, one vote; Έχει την ίδια βαρύτητα η άποψη μιας τηλεορασόπληκτης γιαγιάς από τον Μελιγαλά με αυτή ενός μορφωμένου και αγωνιζόμενου φοιτητή; Μα ακόμα και (νέο)φιλελεύθερα να το δούμε: που είναι οι ευαισθησίες αυτών που κόπτονται περί της αυτοδιάθεσης του ατόμου, όταν πολλαπλασιάζεται και ανάγεται τεχνητά η άποψη του κάθε τυχαίου εκφοβισμένου και διψασμένου για επιβεβαίωση στα focus groups σε βάρος των κατά μόνας αναγκών του κάθε πολίτη που διαδηλώνει επίμονα επί 10 μήνες για την υπόθεση που τον αφορά; Πού είναι η υπεράσπιση της πολιτικής διεκδίκησης στη βάση των ατομικών συμφερόντων; Στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν η ‘κοινωνία’ είναι μια υποστασιοποίηση, σε αντίθεση με το άτομο. Αλήθεια, η ‘κοινή γνώμη’, τα ‘συμπεράσματα των δημοσκοπήσεων’, οι ‘πλειοψηφίες’ τι είναι;

 

Στην υποθετική περίπτωση που η στατιστική είχε κάποια αξία ΙΙ:

 

Σε αυτή την θεότρελη περίπτωση λοιπόν θα έπρεπε να τους πει κάποιος πως πριν κάνεις μια έρευνα ορίζεις πρώτα τον ‘πληθυσμό’ σου (Ν) και μετά το ‘δείγμα’ σου (ν), το οποίο φροντίζεις να λάβεις με την ενδεικνυόμενη από την περίπτωση μέθοδο δειγματοληψίας. Μα ποιος αλήθεια μπορεί να είναι εντολέας μιας τέτοιας δημοσκόπησης; Είναι δυνατόν να του χαλάσεις την αυτοεκπληρούμενη προφητεία όταν είναι ο τροφοδότης νονός σου; Η ατζέντα λοιπόν της έρευνας ορίζεται: πληθυσμός δεν είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι αλλά σύμπασα η ελλαδική επικράτεια, όποιος είναι έτοιμος να θριαμβολογήσει την δυναστεία των Καραμανλήδων, κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Θέμα δεν είναι η παιδεία αλλά οι κομματικές - ποδοσφαιρικές στρατεύσεις γαλβανισμένες από την με πολύ κόπο και τέχνη αναδυόμενη κουλτούρα φόβου και ανασφάλειας σε μια μαγική και τρομακτική συνταύτιση των ποινικών αδικημάτων με τις διεκδικήσεις των πολιτών. Έτσι καταλήγουμε στον γέρο από τα Πετράλωνα που οι-κωλοαλβανοί-μου-κλέψαν-τη-σύνταξη-γαμώ-την-παναγία-τους-και-καλά-θα-τους

-κάνουν-να-τους-γαμήσουν-τον-πατερούλη-οι-αστυφύλακες-και-το-‘πε-κι-ο-Πρετεντέρης

-με-τα-κωλόπαιδα-που-τα-σπάνε-ά-ρε-Παπαδοπουλος-που-τους-χρειάζεται-που-δεν

-θέλουν-τους-νόμους-τα κομμούνια…

Στην υποθετική περίπτωση που η στατιστική είχε κάποια αξία ΙΙΙ:

 

Εν μέσω κλίματος πληρωμένης και ενορχηστρωμένης κατασυκοφάντησης, αναδύθηκε ένα εξαιρετικά δυναμικό κίνημα για την παιδεία, αυτό που η ελίτ ονόμασε ‘μειοψηφίες’ (ο πληθυντικός εκ παραδρομής από την εμμονή στον κατακερματισμό;), σε μια απόπειρα ψυχαναγκαστικής άρνησης της πραγματικότητας. Την πραγματικότητα την έχεις ζήσει κάποιες Τετάρτες ή Πέμπτες στο κέντρο της Αθήνας, όταν αφού έχεις στρίψει από τα Χαυτεία και ενώ βρίσκεσαι κάπου στο μέσο της πορείας στο ύψος Σταδίου και Σοφοκλέους γυρίζεις το κεφάλι σου αριστερά και βλέπεις την Πανεπιστημίου γεμάτη διαδηλωτές που έπονται.

 

Στην υποθετική περίπτωση που η στατιστική είχε κάποια αξία ΙV:

Θέλετε πλειοψηφίες; Τι θα λέγατε για το 70% (το πραγματικό ποσοστό επί του πληθυσμού) που δεν παραπλανήθηκε από τις δελεαστικές λαϊκοδεξιές εξαγγελίες, που φυσικά ακόμα και αυτές δεν κάνατε τον κόπο να τηρήσετε; Ποια είναι η κατασκευή που θα πρέπει να χαρακτηρίζει τουλάχιστον 5,5 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της χώρας για να συσταθεί μια (sic) πλειοψηφία; Ο φορέας κινητής τηλεφωνίας που χρησιμοποιεί κανείς; Μια ελιά στο κωλομέρι; Και οι υπόλοιποι; Μήπως να επαναφέρουμε τα ροζ, κίτρινα και λοιπά τρίγωνα για τις ‘φρικτές’ και ‘χυδαίες’ μειοψηφίες των ομοφυλόφιλων, των αθίγγανων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες που έχουν το θράσος να διεκδικούν σε βάρος του λευκού φαλλοκράτη καπιταλιστή; Να θυμηθούμε τις έρευνες που επικύρωναν 86% ομοφοβικές απόψεις των κατοίκων αυτή της χώρας;* Βάσει αυτής της ‘στατιστικής πλειοψηφίας’ δεν θα έπρεπε να διανοούμαστε να αναφερόμαστε στο gay cause. Να ακούσουμε τον Χριστόδουλο που αναπαράγει τους σχολικούς χάρτες του ’60 που κατέγραφαν 97% ορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό; Θέλετε κι άλλο;

 

Η ίδια η κατασκευή της μειοψηφίας καταδεικνύει τον πυρήνα της παλινόρθωσης που επιχειρείται στην παιδεία: Την διαστροφή της πνευματικής ελευθερίας σε σχιζοειδή εργαλειακότητα. Οι επεμβάσεις επιχειρούνται στον κώδικα που μιλάμε και μας μιλάει.

 

[επί του θέματος]