For Gilletina

Μια φωτογραφία αφιερωμένη στην αγαπημένη μου blog resident, Gilletina (the most exquisite nickname in years…). Πάνω τους! κάν’ τους να χέσουν τα βρακιά τους από το φόβο.

Η τρέχουσα αποφατική πολιτική

Είναι σαφές πως η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας υπαγορεύεται αποκλειστικά από νεο-ορθόδοξα επικοινωνιακά επιτελεία, τα οποία με τη σειρά τους καταστρώνουν σχέδια εμπνεόμενα από την παράδοση της αποφατικής θεολογίας.

Αποφατική θεολογία και μακιαβελισμός σε ισόποσες δόσεις. Το επικοινωνιακό ξεδίπλωμα του πολιτικού σχεδιασμού αποτελείται από τα εξής στάδια:

1. μεθοδευμένος εκφοβισμός μέσω δήθεν διαρροής πληροφοριών στα πρότυπα της αμερικάνικης κουλτούρας του φόβου (εξωφρενικές αυξήσεις τιμών και φόρων, βίαιη περιστολή δικαιωμάτων κ.τ.λ.)
2. επίσημη διάψευση της έκτασης των μέτρων δίκην πάτρωνα (‘δεν θα σας κόψουμε το κεφάλι, απλά το μικρό δαχτυλάκι. Cheer up βρε κουτά!’)
3. συλλογική κακοποίηση και εφησυχασμός

Και το μεγαλύτερο δείγμα της αποφατικής πολιτικής: η πλήρης απουσία του πρωθυπουργού σε κάθε περίπτωση κρίσης. Και ας μην παραμυθιάζονται οι Γιωργάκηδες. Τα επικοινωνιακά trends είναι και δικοί τους θεοί και σίγουρα το ίδιο τσάμικο θα χόρευαν τώρα και αυτοί.

L’ Histoire d’ Οeil (Η Ιστορία του Ματιού)

_____

Πλάτωνας & Αριστοτέλης

F. J. Haydn & W. A. Mozart

Morrissey & Johnny Marr

Schopenhauer & Nietzsche

Jack Lemmon & Walter Matthau

Jean Renoir & Jean-Luc Godard

_____

to see is to possess

Σέξι Αλέξης

Έχει γεμίσει η Αθήνα με αφίσες του Αλέξη Τσίπρα, υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων. Ο Τσίπρας είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι κάθε δήμαρχος: ενημερωμένος, δραστήριος, ακτιβιστής, ευαίσθητος, με ουσιαστικό λόγο και φυσικά νέος. Η αισθητική της αφίσας πάσχει από μετεφηβική αφέλεια και αδεξιότητα, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ όσο σκόπευε να πάσχει. Σε συνδυασμό όμως με το τσαχπίνικο χαμόγελο και το πολλά υποσχόμενο βλέμμα του Αλέξη, σε προκαλεί όχι μόνο να τον ψηφίσεις αλλά και να τον… γαμήσεις (pardon my french). Αυτό σε μια χώρα μικρόφαλλων wannabe πολιτικών επιβητόρων λειτουργεί και ως ανατροπή χάριν των ανθρώπων με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Ωστόσο, η επίκληση στην εικόνα σημαίνει και την οριστική μετάβαση της σκεπτόμενης μειοψηφίας από την πολιτική στην επικοινωνία και το θέαμα. Ας είναι όμως. Ο Αλέξης είναι και φαίνεται καλός και στα τρία.

Η gay τσόντα του Lars Von Trier

Οι γιρλάντες, οι βινιέτες, οι ειρωνικές εισαγωγές και η κατάχρηση του blue box στο gay πορνό Hot Men Cool Boyz, ξένισαν τους παραδοσιακούς παραγωγούς. Έτσι, χρειάστηκε το τολμηρό queer μάτι του Lars Von Trier για να κυκλοφορήσει μέσω της Zentropa, το 2004. Όχι τόσο καυλωτικό αλλά σίγουρα αξιοπρόσεκτο…

video

Ηνωμένες Α(κ)ηδίες του Χαντζαντζάρη

Πάλι χτύπησαν φλέβα τα πολιτικά επιτελεία του Χαντζαντζάρη. Αφού πρώτα αποφάνθηκαν πως για τη καταβαράθρωση της εμπορικής κίνησης φταίει το ωράριο, τώρα μας λένε ότι φταίνε οι διαδηλώσεις. Είναι αυτό που λέμε προστιθέμενη αξία της βλακείας: ‘Βύρωνα, κάνε σούμα δέκα ανεδαφικά σοφίσματα για να σώσουμε από Σεπτέμβριο τη χαμένη τιμή της Μαριέτας, του Νικήτα και του Κωστάκη.’ Η νέα ταξικότητα στην ουσία είναι η παλιά ταξικότητα ανανεωμένη μέσα από την μεθοδική καλλιέργεια της συναίνεσης μέσω της αγοράς. Τα κινέζικα DVD των 29,90 ευρώ καταστέλλουν ακόμα πιο αποτελεσματικά και από τα πραιτοριανά ΜΑΤ.

Το ζήτημα του περιορισμού των διαδηλώσεων μου θύμισε εκείνο το παλιό ανέκδοτο όπου ένας τύπος με μύτη αλά Barbra Streisand ρωτάει τον εμβρόντητο πλαστικό χειρούργο πόσο κοστίζει η βλεφαροπλαστική.

1967-1977-1987-1997-2007 (;) rock years

Από τότε που εδραιώθηκαν τα μακράς διάρκειας ηχογραφήματα (LP) ως εμπορικό format πώλησης της δημοφιλούς μουσικής, στο χώρο της rock τείνει να δημιουργηθεί μια μεταφυσική παράδοση: οι χρονιές που τελειώνουν σε 7 μας έχουν δώσει τα σημαντικότερα albums. Δε μιλάμε απλά για σπουδαίους δίσκους, αλλά για δίσκους που είτε μας αρέσουν είτε όχι έχουν καθορίσει την πορεία της rock.

1967 - Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band – The Beatles

1977 - Never Mind the Bollocks – Sex Pistols

1987 - The Joshua Tree – U2

1997 - OK Computer – Radiohead

Αν το ’57 το κυρίαρχο format ήταν το 7ίντσο, μήπως το 2007 θα σπάσει αυτή η παράδοση με την επικράτηση του mp3; Είναι τελικά το μέσο το μήνυμα; Έχω καιρό να ακούσω κάποιο αριστουργηματικό rock album. Με την εξαίρεση των Sex Pistols, οι υπόλοιπες μπάντες είχαν προηγούμενη δισκογραφία. Από αυτούς που ξέρουμε, ποιοι μπορεί να είναι άραγε αυτοί που ενδεχομένως θα συνεχίσουν αυτή την παράδοση του χρόνου;