Λένα Πλάτωνος κ.ά.

Όταν ήμουν μικρότερος αγαπούσα τις ‘Μάσκες Ηλίου’. Τώρα τείνω περισσότερο προς τον ‘Καρυωτάκη’. Αυτή είναι η επονομαζόμενη ωριμότητα;

Τα καλοκαίρια σκαρώναμε κασέτες. Μετά σκαρώναμε cd. Τώρα όλα είναι αέρας. Άκου τον ήχο του δικού μου εδώ.

1. Λένα Πλάτωνος - Άλλοθι με 39^ο Καλοκαίρι
2. Susumu Yokota - Capital of Daisy
3. Jan Jelinek - Vibraphonspulen
4. Nick Cave & Warren Ellis - The Rider 1
5. Thom Yorke - Black Swan
6. Biosphere - Warmed by the Drift
7. Mono - A Heart Has Asked for the Pleasure
8. Pelican - Aurora Borealis
9. Shora - Parhelion
10. Sigur Ros - O Fridur
11. Boards of Canada - Heard from Telegraph Lines
12. Current 93 (feat. Antony) - Idumea
13. Clogs - Kapsburger
14. Stephin Merritt - Shall We Sing a Duet
15. Camera Obscura - Country Mile
16. Λένα Πλάτωνος (με την Σ. Γιαννάτου) - Σε Παλιό Συμφοιτητή

[τίτλος: Summer Mixtape

διάρκεια: 59:30

μέγεθος: 82ΜΒ

format: mp3

bitRate:192]

Βέφα vs Νατάσα

Ήθελαν να δείχνουν πάντα όμορφες και δεν μπορούσαν να απαλαγούν απ’ τα πλουμιστά κοσμήματά τους. Κάτω από τα δαχτυλίδια τους μπορούσες να βρεις απομεινάρια απο ζύμη και ανθρώπινους ιστούς.

Αράπηδες, Κωλοαλβανοί, Πούστηδες και άλλα σκουπίδια

Υπάρχει ένα ρεύμα διεκδικήσεων δικαιωμάτων μέσα από μειονοτικές (ή λιγότερο μειονοτικές) ομάδες, στα πλαίσια μιας πλουραλιστικής φιλελεύθερης κοινωνίας. Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει το πρόταγμα της ‘ορατότητας’, δηλαδή η αξίωση να είναι κάποιος ορατός σε μια κοινωνία στη βάση κάποιων χαρακτηριστικών της ταυτότητάς του, τα οποία μοιράζονται κάποιοι όμοιοί του. Αρκεί όμως να φαίνεται κάποιος με οποιονδήποτε τρόπο;

Τις εικόνες που διαμορφώνουν την αντίληψή μας για τους άλλους τις προσλαμβάνουμε από την εμπειρία μας, όμως τώρα πια αυτή η εμπειρία φιλτράρεται από τον κεντρικό σχεδιασμό των εξ ορισμού συντηρητικών επιχειρήσεων επικοινωνίας. Έτσι η ψευδαίσθηση πλουραλισμού έχει φροντίσει να φαίνονται όλοι, αλλά με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο που δεν θα προσβάλει την καθεστηκυία ιεράρχηση. Αυτό το έχουν ονομάσει πολυπολιτισμικότητα, ο πλέον παράδοξος ορισμός των τελευταίων ετών, καθώς καμώνεται πως επιχειρεί να ξεπεράσει την διαφορετικότητα τονίζοντάς την.

Ο Percival Everett στο μυθιστόρημά του Το Σβήσιμο επισημαίνει αυτή την έλλειψη στη ρητορική περί ορατότητας. Πλάθει έναν διανοούμενο αφροαμερικανό συγγραφέα, ο οποίος αντιμετωπίζει την απόρριψη επειδή δεν γράφει ‘σαν-αφροαμερικάνος’. Όταν αποφασίζει να φενακίσει το επιθυμητά ευτελές πρότυπο της αράπικης γραφής γνωρίζει την αποθέωση, ενώ ακολουθεί μια αλυσίδα κωμικοτραγικών συμβάντων. Καλή λοιπόν η ορατότητα, αλλά θα πρέπει να τη διαχειριζόμαστε μέσα από πραγματικές καταστάσεις και όχι από βολικά στερεότυπα.

Το χειρότερο στάδιο σε αυτή τη διαδικασία εξουδετέρωσης είναι η εσωτερίκευση της έξωθεν διαμορφωμένης εικόνας της ετερότητας από τον άλλο. Σήμερα τα πιο τερατώδη συντελούνται από εξουσιομανείς κλόουν που επιδίδονται στη μεταπράτηση των φαντασιώσεων του mainstream. Ο 50 Cent είναι ο υποδειγματικός εγκληματίας nigga, δημιουργική ονείρωξη για τα πατριωτικά επιτελεία του Bush, που ξεφτιλίζει τις κατακτήσεις των αφροαμερικανών όπως τις bitches του. Ο αλβανός κουτσαβάκης, ένα από τα λίγα δείγματα της μεταολυμπιακής Ελλάδας που έχει απομείνει να μας θυμίζει την πολυέξοδη φούσκα που έσκασαν στα μούτρα μας, έχει αγοράσει τη ζαντολαστιχάτη Impreza όντας πειθήνιος σε ένα μικροαστικό όνειρο που προσπαθούσαμε να ξεχάσουμε. Ο ομοφυλόφιλος είναι τα πάντα εκτός από άνθρωπος: μηχανή του σεξ, καταναλωτικό ζώον, αυτόκλητος παλιάτσος καθοδηγούμενος από οπορτουνιστές καριερίστες δικαιωμάτων. Και βέβαια, όλα αυτά τα υποτακτικά δείγματα βρίσκονται σε αλληλεγγύη μπροστά στο ένα και μόνο ίνδαλμά τους, το χρήμα. Και ο μόνος τρόπος για να το ζητιανέψουν από τους έχοντες είναι με το να είναι συνεπείς στους αντίστοιχους ρόλους του αράπη, του κωλοαλβανού και του πούστη.

Για να προλάβω παρεξηγήσεις, οφείλω να επισημάνω πως το ζήτημά μου δεν είναι να οδηγηθούμε σε μια ανεστραμμένη υποτέλεια, στη γραμμή του επειδή-είμαι-μαύρος/αλβανός/gay-έχω-διπλό-χρέος-να-αποδείξω-ότι-είμαι-καλός. Αυτό που οφείλουμε να επιζητούμε είναι η ορατότητα να περιλαμβάνει όλες τις εκδοχές και μάλιστα αρθρωμένες από τα ίδια τα υποκείμενα. Οι αναπαραστάσεις του τίτλου αυτής της δημοσίευσης είναι τόσο εμπεδωμένες που αποδεικνύουν πως η ορατότητα χωρίς πραγματική και κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης δεν αρκεί. Δίπλα σε κάθε αράπη χρειάζεται ένας Everett, δίπλα σε κάθε κωλοαλβανό χρειάζεται ένας μορφωμένος αλβανός δάσκαλος και δίπλα σε κάθε πούστη χρειάζεται ένας ανεπιτήδευτος άντρας που δεν κρύβει και χαίρεται τον έρωτά του για έναν άλλο άντρα. (ας με συγχωρήσουν οι γυναίκες αν για την οικονομία του λόγου τα παραδείγματά μου είναι λίγο φαλλοκεντρικά)

Όσο θα πιστεύουμε ότι ο άλλος είναι εκεί έξω και όχι μέσα μας, ότι μπορούμε να τον γνωρίσουμε στον εξωτισμό του και μετά να γυρίσουμε στο τσόφλι μας και όσο θα υπάρχουν chinatowns στις μητροπόλεις τόσο θα απομακρυνόμαστε από τον άλλο.

Τι μπορεί να σημαίνει να είσαι μαύρος, όμορφος και περήφανος;

χαϊκού 2

Τα όρνια μετρούν

θύματα αλλότριων

φίλων να φάνε

πρωτόλεια

Όταν ένας γραφέας επανέρχεται στα πρωτόλεια γραπτά του, τι είναι αυτό που υπερισχύει; Η ντροπή για ένα παιδί που γνώριζε και χάθηκε σε κάποιο lapsus του λόγου του ή η νοσταλγία για μια οριστικά χαμένη αθωότητα; Η ντροπή είναι η παραδοχή μιας αρκετά στενής συγγένειας με αυτό το διαλεγόμενο απολίθωμα. Η νοσταλγία είναι μια διακήρυξη ανεξαρτησίας, αυτάρεσκη μέσα στην κατακτημένη ωριμότητά της. Το παραπάνω δίλημμα ταυτίζεται με την απόσταση που χωρίζει ένα θορυβώδες πένθος από μια σιωπηρή ευγένεια για τις μέρες που αφήσαμε πίσω μας. Πως θα μπορούσε όμως να είναι κανείς ευγενικός με τον εαυτό του χωρίς να πάσχει από μια ριζική αποξένωση από τον ρου της ζωής; Αυτό το επονομαζόμενο αλλοτριωμένο υποκείμενο της ύστερης νεωτερικότητας πάσχει από αθεράπευτη ευγένεια προς τον εαυτό του. Η υποχρέωση να δείχνεις άτρωτος στο παρόν υπονομεύει οποιαδήποτε απόπειρα πένθους, παρελθοντικής ανακατασκευής του μέλλοντος και συνακόλουθα επανόδου σε μια νέα μορφή της ζωής. Η νοσταλγία και η ευγένεια είναι τα υπερεκτιμημένα κληροδοτήματα κάθε δήθεν ώριμης εξουσιαστικής κατάστασης. Είναι ο φενακισμός των αδυσώπητων δομών της μνήμης.

Τι έχουν να μας διδάξουν τα πρωτόλεια; Ότι η πολιτική των (ίσων) αποστάσεων υποκρύπτει τις πιο φαρισαϊκές προθέσεις. Ο Οδυσσέας ήταν ο απατεώνας και ο Baudelaire ο κατήγορός του. Η νοσταλγία βασιλεύει στα γραφεία τους, η μνήμη στις περιπλανήσεις μας.

Είναι τα ανθρώπινα επιτεύγματα που παρατηρώ ή η εικόνα αυτών των επιτευγμάτων;

τραγούδια από τον πρώτο όροφο

4 το πρωί το ‘Μακεδονία’ παίζει Αγγελάκα. 4 και 10 παίζει Ρέμο. Η ροή συνεχίζεται.

Σιγά μην κλάψω

Μου λεν αν βγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ’ ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

γραβάτα|ισοπαλία

Μετά το ματς

κάνε κλικ στη φωτογραφία για να δεις το βίντεο