ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 7
Ιανουαρίου 30, 2010
Κάνει ψωφόκρυο και ο σκύλος που κοιμάται στη βάση της στάσης τρέμει. Κάνω να τον κοιτάξω λες και το βλέμμα μου θα τον ζέσταινε με κάποιον μεταφυσικό τρόπο. Σκέφτομαι να τον σηκώσω για να πάει σε καμιά στοά, αλλά μάλλον θα το πάρει σαν απλή αποπομπή. Το τελευταίο λεωφορείο έρχεται. Με κυριεύει το αίσθημα της ανημπόριας. Οι άστεγοι λείπουν από την πλατεία. Έμεινε μόνος ο σκύλος να τρέμει. ‘Βλάκα και κακομοιρούλη μου’
ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 6
Ιανουαρίου 30, 2010
Το λεωφορείο είναι πίτα αλλά κανείς δεν κάθεται στην άδεια θέση δίπλα του. Είναι μια κουκίδα. Θέλει να εξαφανιστεί μέσα στο πλήθος. Κοιτάζει χαμηλά. Καθώς κάθομαι δίπλα του έρχεται στη μύτη μου η γνώριμη πλέον μυρωδιά που αποπνέουν τα ταλαιπωρημένα κορμάκια των ανθρώπων που έχουν έρθει από την περιοχή της Ινδίας και του Πακιστάν στη πόλη μου. Ο αλβανός κουρέας μου έλεγε πως μυρίζουν έτσι από τα φαγητά που τρώνε. Στο μυαλό μου τρέχει μια ατομική αισθητηριακή γενεαλογία-αρχαιολογία: Αυτή η αρχικά ανοίκεια μυρωδιά -ούτε δυσάρεστη, ούτε ευχάριστη- τώρα πια είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι στο σκηνικό του έργου μου. Αγάπησα αυτή τη μυρωδιά ενός σώματος που ποτέ δεν επιθύμησα ερωτικά. Αυτό κι αν είναι έκπληξη στην πλήξη των θεών! Και τότε η κουκίδα γίνεται άνθρωπος. Και εγώ βρίσκομαι να μιλάω όχι γι’ αυτόν αλλά για τον εαυτό μου, τις βαθύτερες αισθήσεις μου, μέσα από έναν ξένο. Τον χρειάζομαι αυτόν τον ξένο για να κάνω τον ξένο εαυτό δικό μου. Την ώρα της επιφοίτησης οι υπόλοιποι, οικειοθελείς κουκίδες αυτοί πια, συνωστίζονται στην έξοδο του λεωφορείου.
ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 5
Ιανουαρίου 29, 2010
…ένα άλλο αγόρι που αγαπά τα αγόρια. Παρατηρεί την wannabe Carrie με λίγη περιφρόνηση, λίγη ζήλεια και πολύ τσαχπινιά. Νεαρό λουκουμάκι μετά βίας 20. Τρελαίνεται για την Καλομοίρα και να κάνει ψώνια στο Zara και στο H&M, στο κέντρο όμως για να ξεφεύγει από το πνιγηρό περιβάλλον της δυτικών προαστίων οικογένειάς του. Το φτηνό κολλητό τζιν και το ακόμα πιο κολλητό ξώμεσο μπλουζάκι κάτω από το πολύ κοντό μπουφανάκι κολάζουν και ορθόδοξο ραβίνο. Η μάνα του λυσσάει να τον γράψει στη Le Monde (στη σχολή μαγειρικής). Κατεβάζει και βλέπει κρυφά το Project Runway -υποστηρίζει πάντα τους αυτοδίδακτους επίδοξους μόδιστρους-. Δεν διανοείται να πει στην οικογένειά του ότι θέλει να γίνει σχεδιαστής μόδας, γιατί πάει-και-το-χαρτζιλίκι-και-το-δυάρι-και-μετά-πως-θα-βγαίνει-Sodade-και-Καζάρμα; Αν βγάλεις το εντέχνως προτεταμένο κωλαράκι και το χεράκι τσαγιέρα είναι εκτός από ομορφούλι και εντυπωσιακά αρρενωπό. Φυσικά το goatee είναι ο νέος φερετζές.
ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 4
Ιανουαρίου 29, 2010
Η ζωή είναι άδικη. Η Carrie Bradshaw έπρεπε να είχε γεννηθεί στην Αθήνα και έπρεπε να είναι αυτός. Έχει τυλιχτεί στο ημίπαλτό του με τα χέρια σταυρωμένα σφιχτά στο στήθος και με αυταρέσκεια φαντασιώνεται τη μέρα που θα βρει τη creative δουλειά που θα του φέρει έναν γκόμενο σαν τον Sakis, βλέπεις τα πανάκριβα ασημόμαυρα D&G sneakers δεν είναι αρκετός περισπασμός από το ότι είναι ασχημούλης. Θα μπορούσε μάλλον να είναι και η Κλεοπάτρα. Δεν του έχουν μείνει και πολλά χρόνια ακόμα για να το πετύχει. Η αραίωση και οι πρώτες γκρίζες τρίχες χτυπάνε πια από τα late 20s. Και χτυπάνε αδυσώπητα. Στην ίδια στάση στέκεται…
ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 3
Ιανουαρίου 28, 2010
Δύστροπος 70αρης συνταξιούχος διευθυντής σχολείου από την Ήπειρο, που λόγω του ότι ζει εδώ και χρόνια μια τιποτένια ζωή κακίας και αυτολύπησης έχει σαν χόμπι να σπάει τα αρχίδια των συνεπιβατών του. Το στόμα στάζει μέλι. Ωρύεται που η νέα γενιά δε σηκώνεται από τη θέση της ‘ούτε για να κάτσει παπάς’ (sic). Οικτίρει τους τριαντάρηδες που μένουν ακόμα στα σπίτια των γονιών τους: ‘…αλλά είναι τεμπέληδες. Μόνο καλοπέραση. Αν ρωτήσεις όλοι οι ταξιτζήδες της Αθήνας είναι από την επαρχία. Οι αθηναίοι δεν θέλουν να δουλέψουν’ (sic). Σε συζήτηση που ανοίγει εκ του προχείρου με επίσης καμένο και φασίστα γέρο καταλήγουν πως ‘με τα 1700 ευρώ που παίρνουμε στη Βουλγαρία θα είχαμε και υπηρέτρια και γκόμενα’ (sic). Η συζήτηση συνεχίζεται σε εξίσου σιχαμένο και γλοιώδες ύφος και όλοι ψάχνουν να βρουν κανένα πρόχειρο ακουστικό να χώσουν στα αυτιά τους. Χρήσιμη υπενθύμιση σε όσους έχουν παιδιά: απλά σκεφτείτε σε τι ανθρώπους μπορεί να στέλνετε τα παιδιά σας όταν πάνε σχολείο…
ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 2
Ιανουαρίου 28, 2010
Ανέβηκε στη στάση δίπλα από το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Όχι τυχαία. Γύρω στα 50 με εμφανή μεσοαστική καταγωγή. Δημόσιος υπάλληλος με ακόμα ανήλικο τέκνο -το τέκνο δεν ταξιδεύει μαζί της- λίγο πριν την σύνταξη. Τα μαλλιά κομμωτηρίου στην εντυπωσιακά ίδια απόχρωση της πασμίνας που κάθεται πάνω στο καμηλό παλτό: το αριστοκρατικό και σοβαρό burgundy που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Θεωρεί ντεμοντέ να αγοράζει σουβενίρ που έχουν κάποια αναφορά στις ευρωπαϊκές πόλεις στις οποίες ταξιδεύει. Αγοράζει δώρα μόνο από πωλητήρια μουσείων. Τελευταία της έχει χαλάσει το κέφι που τα 4790 ευρώ του μισθού της με επιδόματα θα γίνουν 4420. Δυσανασχετεί με το πόσο κακόγουστη είναι η νέα γενιά.
ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 1
Ιανουαρίου 28, 2010
Μεσήλικο ζευγάρι με μάτια κόκκινα από τη κούραση και με μαύρους κύκλους. Αυτός φοράει lumberjack πουκάμισο με επένδυση από το LIDL μέσα στο παντελόνι. Αυτή φοράει ένα βλέμμα 90% απόγνωση 10% ελπίδα. Έχουν έρθει από τη Κρήτη για κάποιον/α πατέρα/μάνα/θείο/θεία που ψυχορραγεί στον Ευαγγελισμό. Τα ρούχα τους αρχίζουν να μυρίζουν. Η εγγύτητα στον τρόπο που κάθονται ο ένας πλάι στον άλλο μαρτυρά μια κερδισμένη από τον χρόνο αγάπη που απαντά μόνο στην επαρχία πια.







