Ευθανασία

Ξύπνησα σε ένα σκοτεινό κλαμπ, σαν αυτά που πηγαίναμε πριν 15 χρόνια και σταματούσαμε τον χρόνο, τότε που ο ευρύς πληθυσμός ζούσε στον πυρετό της ευημερίας, και όλα έμοιαζαν χειροποίητα, περήφανα και trashy, οι τοίχοι έσταζαν συγκρατημένες δυνατότητες την ώρα που σε κάποια γωνιά του κόσμου κάποιος δοκίμαζε για πρώτη φορά κάτι που θα του άλλαζε τη ζωή ή την γεύση της εβδομάδας, και εκεί στον σπασμό της πίστας ήσουν μια drag queen σε συστολή ή ένας παραιτημένος γιάπης. Και μετά ξύπνησα για τα καλά.

 

Το δέρμα που κατοικούν

Να γίνω η οριστική ετερότητα;

Στην υποτακτική;

Όπου ακούω για διαφορετικότητα το βάζω στα πόδια

Όπου μιλούν για ετερότητα κάποιο νέο φασιστικό κανόνα μαγειρεύουν

Διαφορετική από τι; Διαφορετικός από ποιον κανόνα;

Δεν έχω διάφορο

Δεν θέλω να αλλάξω τίποτα και γι’αυτό είμαι δέκτης κάθε πιθανής αλλαγής

Και μουνί να έβαζα ανάμεσα στα πόδια πάλι το ίδιο θα ήταν

Και γιατί να βάλω λοιπόν μουνί;

Τόση ενασχόληση, και τα δικά μου φλέγοντα σε αναστολή

Θα αρχίσουμε να γλείφουμε το δέρμα μας μόνοι μας σαν τις γάτες ή σαν τους ταξιδιώτες στα τρένα του Φαρενάιτ 451

Είμαστε ένα, ακόμα να το καταλάβεις;

Για κάθε προσωπικό Έβερεστ υπάρχει μια συλλογική άβυσσος

Κάθε μέρα είμαι πιο ξένος με τους δικούς μου, πιο οικείος με τους άλλους

Γιατί οι δικοί μου έκαναν την οικειότητα σημαία ενώ οι άλλοι κρατούν παντιέρες

Πόσο μικρός μικρός δείχνεις στο φόντο της προσωπικής σου στρατηγικής

Ντρέπομαι για σένα μα σιωπώ ώρες ώρες από επίκτητη ευγένεια

Ή από ανάγκη συσσώρευσης δυνάμεων

Κράτα τις μικρές σου ερωτήσεις, τώρα δίνω τις μεγάλες απαντήσεις

Έχω άνθρωπο δίπλα μου

Και όλα είναι καλά για τον χρόνο τον δίσεκτο

Όλα πρέπει να μείνουν ίδια για να αλλάξουν

Τα άλλα είναι υστερόβουλοι πειραματισμοί

SOMEWHERE UNDER THE ASPHALT

MIXTAPE NO 23

MP3/63min/192CBR/87MB

|||download|||

 

01. Lykke Li – I Follow Rivers (The Magician Remix)
02. Belle & Sebastian – I Didn’t See It Coming (Richard X Remix)
03. Luomo – Make My Day
04. Justice – Canon
05. Led Zeppelin – Immigrant Song
06. Veronica Falls – Found Love In A Graveyard
07. Wilco – Art of Almost
08. Bjork – Mutual Core
09. Florence And The Machine – What The Water Gave Me
10. dEUS – Easy
11. Boom Bip – Mascot And The Moth
12. Washed Out – A Dedication
13. Bonnie ‘Prince’ Billy – We Are Unhappy

MIXCLOUD

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Στο μετρό για την πορεία. Δεξιά κάθονται δύο δημόσιες υπάλληλοι. Αριστερά κάθονται δύο ιδιωτικές υπάλληλοι. Οι δημόσιες φαίνονται γνήσιες κοψοχέρισσες πασόκες φορτωμένες με όλον τον πολιτισμικό οχετό που τώρα πια έχει ανοιχτεί σε κοινή θέα. Ακριβά γυαλιά, φόρμες με στρασάκια, designer’s σπορτέξ από του Καλογήρου και μυαλό κουκούτσι. Ανάμεσα σε κουβέντες για επιδόματα θέσης ευθύνης πασάρει η μία τον μισθό της στην άλλη: 2600 και 3000 μηνιαία αντίστοιχα, προφανώς με κατιούσα τάση. Είναι η κρίσιμη στιγμή που η οπτική σάρωση που τόση ώρα έκαναν οι ιδιωτικές, παγώνει. Χώνονται μέσα στα φτηνά κασκόλ τους και σφίγγουν τα χερούλια από τις fake Louis Vuitton τσάντες τους καταπίνοντας κάτι που βίωσαν σαν ήττα και αργά ή γρήγορα θα το ξεράσουν σα μνησικακία.

Δύο όψεις ενός εγκλωβισμού σε ένα αδιέξοδο που ονομάζεται καπιταλισμός. Δύο άξονες βλέμματος που πηγαίνουν στον ίδιο δρόμο χωρίς να συναντιούνται. Η ιδεολογική αφετηρία είναι ίδια, και η αυταπάτη κοινή. Και γιατί μια πρόταση όπως αυτή του ΚΚΕ για έναν μισθό γύρω στα 1500 για όλους με εξασφαλισμένα αυτά τα αυτονόητα που σήμερα τίθενται υπό αμφισβήτηση βρίσκει μέχρι τώρα τοίχο και στις τέσσερεις; Μια απλή εκδοχή της θεωρίας των παιγνίων θα έλεγε πως οι δημόσιες θα είχαν να χάσουν, αλλά με τη σημερινή κατάσταση που οι μισθοί τους όλο πέφτουν και τα υπερεκτιμημένα σπίτια τους μένουν ανεξόφλητα στις ορέξεις των τραπεζών αυτό τίθεται εν αμφιβόλω. Από την άλλη, οι ιδιωτικές θα είχαν προφανώς να κερδίσουν και αυτό γίνεται όλο και πιο προφανές τώρα που η αυταπάτη πως μια μέρα θα βγάζουν και αυτές όσα οι δημόσιες καταρρέει παταγωδώς. Τώρα που όλες πέφτουν από διαφορετικά ύψη του γκρεμού, αλλά πέφτουν, γιατί επιμένουν στις προκαταλήψεις τους; Η δύναμη της ιδεολογικής αυταπάτης του καπιταλισμού που έχει εμποτίσει όλα τα εργατικά και αστικά στρώματα θέλει αυτό το έξτρα σπρώξιμο για να καταρρεύσει. Πρώτα ο μνησίκακος οφείλει να λύσει τα υπαρξιακά του και να απαγκιστρωθεί από τις ιδεολογικές του εμμονές και τους κοινωνικούς αυτοματισμούς για να κοιτάξει τον ‘φτασμένο’ χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητας και να βαδίσουν μαζί στον κόσμο της δίκαια μοιρασμένης ύλης.

Φθινοπωρινό Φως

Το απεχθές καλοκαιρινό φως έφυγε. Τώρα ο ήλιος ρίχνεται πλαγίως στα πράγματα. Σκιώδης και υπό γωνία αποκαλύπτει τις αλήθειες που το εκτυφλωτικό φως, το άπλετο φως, το φαφλατάδικο αφήνει στην αφάνεια. Έξω από το παράθυρο τα πράγματα είναι φωτισμένα πιο όμορφα από ποτέ. Κρίμα που δε μπορούμε να απολαύσουμε αυτή την εικόνα με την ράθυμη ενατένιση μιας τακτοποιημένης ζωής.

Τώρα στο λυκόφως της επίπλαστης ευημερίας, το σώμα αισθάνεται αδύναμο μα τα μάτια βλέπουν κάτι που δεν μπορούν να απολαύσουν, κάτι που χάνουν. Χάνουν τη στιγμή. Η στιγμή χτίζεται για να ζήσει μια στιγμή. Όμως τώρα βλέπουμε τι αξίζει. Τώρα ξεχωρίζουν οι άνθρωποι οι δεμένοι στην αυταπάτη και οι άνθρωποι που έρχονταν στη γιορτή με επιφυλάξεις και οι άνθρωποι που σώπαιναν για να μη χαλάσουν τη γιορτή και αυτοί που χάλαγαν το festen με τις αλήθειες τους. Τώρα κάτω από το μαλακό φως θα μετρηθεί η σκαιότητα της επιταγής για ευτυχία και η δοκησισοφία των διαχειριστών της κόλασης και η αλήθεια των ανθρώπων της ζωής που μετρά παλμούς στον κρόταφο και ανάσες άρρυθμες στο τρέξιμο.

Κρατάω μικρό καλάθι στα μαχαίρια στο κόκκαλο και στις πομπώδεις διακηρύξεις. Η απόγνωση είναι πιο γνήσια από ποτέ. Ακόμα και η κρεμάλα έγινε λέξη θεμιτή. Κάτω από το μαλακό φθινοπωρινό φως θα μετρήσουμε τι αξίζει και τι πετάμε. Ο θάνατος με θάνατο περνάει. Και με το μπαμπάκι και με το μαχαίρι. Συμπόνια στους συμπονετικούς. Βία στους βίαιους. Και αυτό το φως με τη διαλλακτικότητα και την ευγένειά του θα τεκμηριώνει κάθε αίτημα δικαιοσύνης αιματηρό ή όχι.

Ας μη δειλάζουμε μπροστά στην Ιστορία. Το αίμα είναι το μελάνι της κι αλλού το μελάνι χύνει αίμα. Είναι θέμα ηθικής θέσης: στην πρώτη γράφεις τη ζωή σου ενώ στη δεύτερη δια-γράφεις ζωές άλλων. Το φώς ξέρει. Το αίμα ξέρει.

Πόνος lab

Μέσα στο βαγόνι του μετρό κάθεται απέναντί μου.

Σπασμένα, στουμπισμένα μισά νυχάκια σε δαχτυλάκια που κρατούν τον Ριζοσπάστη.

Όψη όλο και πιο σπάνια. Εργατική και διανοούμενη. Σοφή και πονεμένη.

Τα νύχια είναι βγαλμένα σε κάποια από αυτές τις διαδικασίες: στη  μηχανή της παραγωγής ή στη μηχανή της πολιτικής.

Σε κάποιο βασανιστήριο ή σε μια δουλειά βασανιστήριο.

Και εκεί σκέφτομαι το αδιαπραγμάτευτο κεφάλαιο του πόνου.

Του βιώματος του πόνου.

Τι μπορεί να του πει κάποιος και να μην του ακουστεί ελαφρύ;

Γιατί μια ζωή οι μπάτσοι αυτού του κόσμου μέσα ή έξω από το δέρμα μας να παράγουν τον ανθρωπιστή, τον κομμουνιστή μέσα από τον πόνο;

Από την άλλη ο πόνος είναι δρόμος χωρίς γυρισμό.

Αυτά τα υποκείμενα παράγει σήμερα και η νέα ιδιότυπη χούντα του ΓΑΠ. Με τον δυσβάσταχτο πόνο για γενιές και γενιές.

Νέους ανθρώπους χωρίς γυρισμό από τον πόνο και τη δίψα για δικαιοσύνη.

Χάνσελ και Γκρέτελ χωρίς ψιχουλάκια.

Κι αν ο πόνος είναι η αποφατικότητα, η βία γίνεται η κατάφαση.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η ‘ανθρωπιστική αριστερά’ είναι ένα ουτοπικό κατασκεύασμα στα γραφεία των εχθρών κάθε ανθρωπισμού και κάθε αριστεράς.

Κάτι για να περνούν την ώρα τους τα παιδιά.

Μένει ο πόνος να γίνει ωριμότητα και ρεαλισμός.

Μη φοβάσαι τόσο πολύ πια τον εαυτό σου.

Άκου τον πόνο και θα σου πει ιστορίες, σαν αυτά τα δαχτυλάκια χωρίς γυρισμό.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

MIXTAPE NO 22

MP3/64min/192CBR/88MB

|||download|||

01 The Jon Spencer Blues Explosion – Black Betty
02 Handsome Furs – Cheap Music
03 M83 – Midnight City
04 Bjork – Crystalline (Omar Souleyman Remix)
05 Tinariwen – Tenere Taqqim Tossam
06 Esben & The Witch – Eumenides (Mogwai Remix)
07 Radiohead – Little By Little (Caribou Remix)
08 The Field – Is This Power
09 The War On Drugs – Come To The City
10 Forest Swords – Down Steps
11 Active Child – Shield & Sword
12 Beirut – Payne’s Bay
13 Mogwai – Get To France
14 Grandaddy – Jed’s Other Poem (Beautiful Ground)

MIXCLOUD